Als ik in ’s-Hertogenbosch ga winkelen moet ik een brug over om van het station naar de winkelstraat te komen. Aan het begin van die brug zit altijd een bruine muzikant. Waar ze vandaan komen weet ik niet, het ‘liedje’ dat ze spelen is me al helemaal onbekend. De ene keer is het een kind met een accordeon, of met een mondharmonica, een enkele keer staat er een man met een saxofoon. Ik loop ze altijd voorbij, maar vraag me wel af: “Zal ik ze een Happy Meal geven?” Tegen de tijd dat ik de winkelstraat en daarmee de McDonald’s bereik ben ik de muziekant echter vergeten – en een paar uur later zit hij er ook niet meer.

Aan de bruine muzikanten op de brug ben ik wel gewend, als dat ene afstapje dat je al lang niet meer opmerkt maar waar je automatisch vanaf stapt. Maar op zaterdagmiddag wilden Q-man en ik de markt oversteken, toen we ter hoogte van de V&D werden aangesproken door een meisje.

“Mag ik jullie iets vragen?”

Ik kijk naar haar. Ze draagt een raar, felgekleurd petje en een grote neppe bril. Op haar gezicht zitten grijze en roze vegen schmink. Ze draagt een bonte jas en broek die je moeilijk serieus kunt nemen, en als accessoires houdt ze een speelgoedmicrofoon en een stoffen elektrische gitaar hangt over haar schouder. Goeiemiddag.

“Maar natuurlijk” zeg ik, beleefd als ik ben. En ik hoopte antwoord te krijgen op de vraag waarom ze een week te vroeg aan carnaval begonnen was.
“Ik ben Marco Borsato” begint ze, en dan ik zie dat de grijze veeg op haar kaken een baard voor moet stellen, “en mijn bedrijf is pas geleden failliet gegaan. En nu wil ik weer beginnen met het geven van optredens. Zouden jullie een kleine bijdrage willen leveren?”

Het blijft twee seconden stil. Ze zag mijn verwarring.

“Ik wil ook wel een liedje voor jullie zingen.”

Serieus?

“Eh, nee dank u. Fijne dag verder.”

En we liepen door. Terwijl we de markt overstaken keken Q-man en ik elkaar aan, what the heck waren we zojuist tegengekomen? We probeerden te bevatten wat we zojuist gezien hadden, toen we nog zo’n typje tegenkwamen, deze keer met een gouden tiara op haar hoofd, die zich voorstelde aan een nieuwe prooi. Ik walgde ervan toen ik het zag. Dat is gewoon verkapt bedelen! En anders dan de bruine muzikant op de brug vind ik het gewoon brutaal en laag. De meiden waren jong, spraken accentloos Nederlands en hadden blijkbaar tijd om op zaterdagmiddag te gaan bedelen bij het winkelend publiek. Misschien is het niet makkelijk om in deze tijd een baan te vinden, maar zo triest heb ik het nog nooit gezien. Ik was dan ook blij om een half uur later te zien dat ze weg waren. Mogelijk omdat de politie erop af kwam, of omdat ze zelf doorhadden dat ze zo echt niet genoeg geld bijeen schraapten om zich met carnaval lam te kunnen zuipen.

En Marco Borsato speelt helemaal geen elektrisch gitaar. Check je bronnen voor je je voordoet als een bekende zanger, meid.

Een nieuwe tag in blogland, en ook ik heb ‘m mogen ontvangen! Het is de Beautiful Blogger Award, welke ik heb ontvangen van Britt & Joyce en Priscilla, maar ook van Anne,Bodine en Jennifer. (Hopelijk vergeet ik nu niemand. :c ) Thanks meiden, vind het lief zoveel ‘awards’ te mogen ontvangen. Het is wel wat onhandig als je dezelfde tag moet doen op twee verschillende blogs . . . dus even een dubbele post, zowel hier als op mijn beautyblog.

De regels:
1. Bedank de blogger die jou de award heeft gegeven.
2. Link de persoon die jou heeft genomineerd.
3. Zet de award op je blog.
4. Deel 7 interessante facts over jezelf.
5. Nomineer 7 andere bloggers.

Zeven facts over mij:

1. Ik zit al niet meer op het VWO, maar ik vond Latijn echt een leuk vak. Sowieso ben ik sterk in talen en vind ik huiswerk voor een taal (inclusief Nederlands) ook geen ramp. Geef mij maar een tekstje om te vertalen!
2. Ik heb super veel websites gehad, waar ik me stiekem een beetje voor schaam. Ik kon vaak nergens langer dan een maand blijven zitten, ik was NOOIT tevreden met de naam, blogsysteem of layout. Wat moeten mijn bezoekers moe zijn geworden van mij.
3. Ik weet niet wat ik met mijn toekomst wil. Vroeger dacht ik aan straaljagerpiloot, of ik wilde auto’s kunnen maken. Op de middelbare school leerde ik dat ik helaas niet de capaciteiten heb (lees; totaal a-technisch) om daarvoor te leren. Nu denk ik meer aan grafisch design, journalistiek, banketbakker of een eigen zaak beginnen.
4. Buiten dat ik bovenstaande opleidingen echt graag zou willen volgen, schijn ik beter te functioneren als huisvrouw. Ik geniet me suf als ik in de keuken sta en een pan eten bereid, cupcakes uit de oven haal of zorg dat het huis in orde is als mijn ouders thuis komen. En ik haat die traditionele instelling! *zucht*
5. Ik ben white&nerdy, al mijn hele leven. Rond een jaar of acht zat ik hele dagen achter de PC, games te spelen, vond ik Star Wars en Digimon het coolste van de wereld en tegen de leeftijd van twaalf stond mijn eerste tenenkrommend lelijke website online.
6. I looove food! Ik kan hele dagen fantaseren over eten; hoe ik mijn (vegetarische!) loempia in de sambal dip, lekkere zoute soep slurpen, het eten van een ei dat nog net een beetje zacht is van binnen, de luchtige structuur van cupcakes, over de dikke mayonaise die je bij cafetaria krijgt, de combinatie van waldkorn-brood met kaas, wat ik allemaal in een salade zou doen . . . you get the point.
7. Ik ben politiek links, en sta al vier jaar achter de partij D66. Daarnaast heb ik een verschrikkelijke bloedhekel aan de ideologie van Geert Wilders. Overigens ben ik geen lid van D66, maar nu ik bijna mag stemmen weet ik in ieder geval al voor welke partij dat is.

Ik ‘nomineer’:
Bibiane, mijn favoriete Belg
Laura om haar laid-back beautyblogging
Amanda om haar leuke afwisselende posts
Laetitia, time to let your beauty shine!
Iris, mailchick en harde werker
Ilona & Anouk, de rambling dames
Roel omdat hij zo ontzettend gedreven is

En daar zit je dan. Twee blogs en een writersblock, kan het mooier? Ik had dingen te vertellen, bijvoorbeeld dat ik straks ga helpen bij het afscheid van mijn mama’s baas, en dat ik daar een irischeque voor ga krijgen. Of dat ik een KLT (Kijk- en LuisterToets) Engels heb gehad, die volgens mij minder goed ging dan gemiddeld. Dat ik komende week twee herkansingen ga maken. Dat ik heerlijke dingen had willen bakken en laten zien, maar dat de camera nu al twee weken door mijn moeder bezet wordt gehouden. Dat ik een nieuwe layout heb, niet te vergeten! En dat ik een game release party heb meegemaakt op Q-man’s school in Breda, waarbij 32 teams uit het 1e, 2e en 3e jaar van de opleiding Game Design een presentatie hielden over de game waar ze het afgelopen half jaar aan gewerkt hadden. Maar echt, er zit een dichte sluis in mijn hoofd en de sluiswachter is op wintersport gegaan.

En juist op dit moment heb ik besloten dat ik moet schrijven. Al jaren hoor ik dingen als “Jij moet schrijfster worden!” of “Wat schrijf je mooi!”. (Waarvoor dank, ik geloof dat soort uitspraken nooit maar vind het wel erg lief. ) Maar deze keer heb ik het idee dat ik ook echt eens iets moet aanpakken. Ik lees de tweets van Petra en Ilse en besef dat ik net zo graag schrijf als zij.
Ik zit wat in de knoop en weet soms niet meer te vertellen wat er de afgelopen jaren is gebeurd; het is zo veel. Medicijnen in mijn smoel, apparaten met piepjes en beeldschermpjes, therapieen waar ik na de wekelijkse afspraak blij was dat ik weer zes dagen niet hoefde te gaan, maar ook veel ruzie thuis, en angstzweet als de telefoon over gaat. In die tijd heb ik sporadisch wel mijn avonturen als ‘ziek thuis zittend meisje’ opgeschreven, maar dat was achteraf gezien een druppel op de gloeiende plaat.

Dus, ik ga schrijven! Of het nu publiekelijk wordt of voor altijd als bestandje op mijn computer staat, ik denk dat het tijd is om een soort memoires te schrijven. En wie weet, hopelijk, als ik de smaak te pakken krijg, misschien volgt er meer.