Gisteren heb ik kort afscheid genomen van mijn werkplek, de Hema. Mijn contract liep van 1 juni tot 30 september dus dat betekent dat ik vanaf dit weekend weer alle tijd voor mezelf heb. 
Hoewel dit voor mij de beste beslissing is vind ik het jammer om de Hema te verlaten. De vier maanden (en honderden uren) die ik er gewerkt heb waren best wel leuk, ik had (bijna alleen maar) gezellige collega’s en het was ook leuk om de winkel te onderhouden.
De dag liep echter niet helemaal zoals ik het gepland had. De avond ervoor kwam ik op idiote wijze erachter dat Q-man boos op mij was. Ik had iets verkeerd gedaan, hij was boos, en hij wilde mij niet meer spreken. Ik heb deze wens van hem niet geaccepteerd en probeerde hem te bellen en sms’en. Fouten en ruzies moet je toch op een volwassen manier kunnen uitpraten? Ik kreeg echter geen gehoor. Die nacht hebben mijn ouders en zelfs mijn broer voor de deur van mijn kamer gestaan, omdat ik zo hard lag te huilen. Ik begreep het niet en was in de war. Na een korte nacht rust en met een hoofd vol verdriet en zorgen heb ben ik dus aan mijn laatste werkdag begonnen.
Die was niet veel anders dan de voorgaande zaterdagen. Een Marokkaanse vrouw riep mij achterna met ‘he meissie!’ toen ze iets wilde vragen, een andere marokkaanse man werd boos toen ik niet meteen reageerde op zijn ‘Hallo’ (ik stond met mijn rug naar hem toe en was druk bezig met de actiekaartjes) en probeerde mezelf goed te houden in de enorme chaos. Ik werd geroepen om retourgoed te doen, kreeg vervolgens het verzoek om de drankjes bij mijn collega te brengen en de kantine op te ruimen, onderweg werd ik gevraagd of ik kassa drie kon overnemen zodat een andere collega de drankjes kon doen, terwijl ik op kassa drie zit wordt mijn eigen kassa (vier) omgeroepen, en later krijg ik op mijn kop omdat de kantine nog niet is opgeruimd. 
Okee, ik zeg wel telkens dat ik het jammer vind om weg te moeten, maar op sommige momenten ben je heel blij met het einde van je contract. 
Bij vertrek werd ik door alle collega’s gezoend en kreeg ik een fleurig bosje bloemen van mijn baas. In mijn tas zaten bovenstaande nagellakjes en twee mascara’s die ik nog snel met mijn klantenkorting heb gescoord.
Tussen Q-man en mij gaat het al ietsjes beter. We hebben kort contact gehad. Zaterdagavond kreeg ik namelijk nog een schok te verduren, toen ik erachter kwam hoe hij met onze ruzie was omgegaan. Hele privé informatie en intieme dingen zijn via de mail bij zijn moeder en een vriendin van zijn moeder terechtgekomen. Bam, weg vertrouwen. 
Mijn hoofd tolt er nog steeds een beetje van wat er allemaal is gebeurd en wat er moet gebeuren om weer, tja, wat wil ik nog eigenlijk?
In plaats van het weekend te vieren zit ik een beetje te suffen en probeer ik mijn huiswerk te maken. Het is lastig om over de onafhankelijkheidsstrijd van de Indonesiers te schrijven als je je probeert af te vragen waar het precies mis is gegaan. Wat ik wel weet is dat Q-man erg onredelijk is geweest en we niet kunnen verdergaan alsof er niets gebeurd is.
Waar was ik ook alweer? Ohja. De bezetting van het Japanse leger. Wish me luck.
