Sinds ik met Q-man een relatie heb, dus zo’n twee jaar, ben ik constant aan het leren over autisme en ADD. Met name voor Q uiteraard, maar ook omdat het gewoon goed is om te snappen wat iemand voor stoornis kan hebben. Begrip is voor dat soort mensen heel prettig en belangrijk. Ga maar eens bij jezelf na; je loopt in de supermarkt en ziet een kind op de grond liggen, krijsend en spartelend. Je ergert je dood en veroordeelt de moeder voor de slechte opvoeding. “Kan dat kind dan niet normaal doen?” Een ander verhaal zou het worden als dat kind een tekst op zijn voorhoofd had: “Ik heb ADHD.” Dan heb je medelijden met de moeder en laat je het kind lekker spartelen. Niet alleen een typisch geval van vooroordelen, maar ook een voorbeeld van je reactie op zo’n kind.

Afgelopen vrijdagmiddag was de lunchpauze net begonnen en ik liep de trap af. Beneden zag ik mijn vriendin E. praten met een klasgenoot. Iedereen kent hem, niet altijd bij naam, maar vooral als ‘die is autistisch’. En dan nog het liefst op een toon alsof hij achterlijk is en elke dag oefent voor de Jostiband. Ik begon een gesprek met vriendin E. en kwam daardoor ook in contact met ‘de autist’. En terwijl vriendin E. het gesprek afrondde en naar huis ging . . . liet de autistische R. zijn sociale vaardigheden op mij los.

En hij was op dreef.

In het half uur dat ik met hem sprak (de hele pauze dus) heeft hij mij dingen verteld, in een rap tempo, van de hak op de tak, feitjes en weetjes, ideeën en vergelijkingen. Ik weet dat zijn ouders morgen 20 jaar getrouwd zijn, wat hij voor cadeau voor ze heeft gemaakt (je zou versteld staan van de creativiteit en originaliteit, dat meen ik), over autisme en wat je dan voelt en denkt en mee maakt en leert, en nog heel veel meer. Ik herkende dingen die Q-man ook heeft, met name de feitjes en vergelijkingen en het creatief denken. Zo onthoudt R. de namen van mensen aan de hand van ezelsbruggetjes. Zijn klasgenote Manon kreeg een ‘e’ achter haar naam en werd ‘No Name’. Vriendin E. is ‘Ellenlang Zwartdenken’, een andere vriendin is ‘Biep biep’ en ik sta in zijn geheugen als ‘Altijd weer hetzelfde Liedje’.

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat men niet zo snel moet oordelen over mensen en soms wat geduld moeten hebben. Een half uur lang bijvoorbeeld. Wat mensen kunnen soms wel heel raar reageren, maar je weet niet waar ze mee geboren zijn. Je weet niet wat ze denken en hoe fijn ze het eigenlijk vinden als je niet geïrriteerd raakt wanneer ze hun best doen om ‘normaal’ over te komen. Ze doen hun best om de ongeschreven regels van sociale omgang te leren en raken gefrustreerd als het maar niet wil lukken. Ook Q-man en ik worstelen vaak nog met de verschillende manieren van denken. En misschien is het niet altijd even makkelijk, maar het zou mooi zijn als mensen iets minder snel waren in hun oordeel over anderen.

R. is namelijk een heel aardige jongeman.

In het weekend voor het schooljaar weer begon liep ik de Kruidvat in om even rond te snuffelen tussen de GOSH spullen. Destijds waren die in de aanbieding voor 25% korting. In een grabbelbak vond ik wat effect powders, die een stickertje met €3,50 erop hadden. “Da’s mooi,” dacht ik, “effect powders voor de helft van de prijs.” En toen nam ik er twee mee. Maar na het afrekenen dacht ik even dat de caissière een fout had gemaakt. Het totaalbedrag was namelijk €1,75. Wat bleek, niet alleen waren de potjes afgeprijsd, ook gold de 25% korting erop en zat maakte het deel uit van de ’1 + 1′ gratis opruiming.

Zoals jullie allemaal snappen stond ik de volgende dag weer in de bak te graaien. Nu moet je even nagaan dat GOSH effect powders €6,99 kosten voor een potje van ongeveer vijf gram, vrij duur dus. Ik heb er in totaal acht gekocht, en daarnaast nog een vloeibare foundation. Met de oorspronkelijke prijzen zou ik €65,90 hebben betaald, maar met alle kortingen was het €14. En dat, mensen, is nu slim shoppen.

Ik heb de boel voor jullie geswatched, de namen van de kleurtjes staan eronder.

Zonder flits.

Pineapple – Golden Gate – Kiwi – Apple Jam
Sunstone – Rose Gold – Rosewood – Spa

Met flits.

De effect powders glimmen enorm, en je moet oppassen dat de glitters niet overal terecht komen. Ik vind ze echt een aanwinst voor mijn (kleine) stash, ze zijn namelijk super gepigmenteerd en zijn makkelijk te combineren met andere oogschaduws. Misschien geen MAC, maar toch ook wel heel tof.

Als ik week 37 de meest hectische week ooit had genoemd, zou ik waarschijnlijk hebben gelogen. Ik zal vast wel eens moeilijkere weken hebben gehad. Dat neemt niet weg dat ik een aanzienlijke hoeveelheid cortisol (= stresshormoon) in mijn lichaam heb en ‘s ochtends mijn vermoeide ogen oppep met een laagje concealer. Waar komt het vandaan? Zo druk heb ik het ook weer niet . . . toch?

Na die week waarin alles mis ging heb ik op vrijdagavond nog gewerkt, en liep ik zaterdag met de muziekvereniging mee in het fruitcorso in Tiel. Niet dat de uren daarvoor geheel stressvrij waren; ik had een overhemd met een vlek, miste drie marspartijen in mijn boekje en had eigenlijk geen geschikte broek voor onder het uniform. Aangezien ik die week al aardig wat tegenslagen had, had ik zin om simpelweg het bijltje erbij neer te gooien. Maar ik liet het niet toe. Toen ik eind januari voor mijn eerste afspraak met de therapeute in Nijmegen had stelde ik namelijk als einddoel dat ik mee zou lopen met dit corso. Als mijn therapie helemaal gedaan was zou het uitlopen van het corso het bewijs zijn dat ik weer helemaal beter was. Die ochtend beslissen dat ik niet mee deed stond voor mij gelijk aan toegeven dat ik nog enkele sporen CVS in mijn leven had. Dat dus nooit meer.
Om dan nog eens met het corso mee te spelen moet je behoorlijk masochistisch zijn ingesteld. In de 4,5 uur dat we met ons dikke, wollen pak en pet liepen te spelen kregen we twee bekertjes drinken en slechts een enkele pauze. Het weer was in ieder geval beter dan voorgaande jaren. Warm was het wel, maar niemand voelde zich slapjes of beroerd door de warmte. Mama, die ook aardig onder mijn ziekte heeft geleden, stond langs de kant en maakte enkele foto’s. En wanneer de majorettes voor ons hun dansje uitvoerden keek ik eens om me heen en kon ik wel huilen van geluk. Een jaar geleden kreeg ik mezelf amper aangekleed en gedoucht en gevoed (laat staan make-up), en nu stond ik hier!

Maar ik kan dan nog zo zeker zijn van mijn genezing, het fruitcorso sloopt je toch wel. Eenmaal thuis hapte ik mijn lasagne naar binnen, at een beetje sla, kauwde er een Magnum Almond achteraan en liet mijn voeten masseren door Q-man. Ik ben nog steeds een beetje aan het stressen hoe ik mijn tijd moet indelen de komende weken, maar de pieken van lichte paniek zijn er vanaf. Ik ga zorgen voor een uitgebreide planning en ik ga iemand manieren zoeken om een vangnet te vormen, om dingen te kunnen schrappen of aan iemand anders over te laten als het niet meer lukt. En hopelijk is het na de examens net zo als die zaterdagmiddag; een overwinning op mijzelf. Het bewijs dat ik de wereld aan kan.