Kreeg ik gisteren een berichtje van Marlinda: “Ik heb je getagged!” En mijn verschrompelde migraine-ogen zien dat en geven een berichtje door aan mijn hersenen, dat ik volgens de regels van een tag iets moet schrijven of doen. “Aaargh!” zeggen mijn hersenen, want het enige wat ik nu wil doen is mezelf zielig vinden, heel hard huilen, Scrubs kijken, het konijn knuffelen en een doosje paracetamol leegeten.

Maar in plaats van een lastige vraag als “Noem 100 dingen op die je nog wilt doen in je leven” is de opdracht: post je handschrift. Schrijf op een blaadje Mijn naam is *schrijf hier je naam*, maak er een foto van en plaats hem op je blog. Weet je, dit is nog eigenlijk best te doen! Dus ik het dichtstbijzijnde papier pakken, een oude glitter-gelpen uitgezocht (gebruik ik die dingen ook nog eens) en de opdracht uitgevoerd.

Zo, weet ik toch weer eens mooi te verdoezelen dat ik even geen inspiratie heb voor een ècht stukje tekst. Ik tag niemand (ik ben zo flauw) maar wie zich geroepen voelt mag ‘m uiteraard overnemen.

Ik had zo graag iets zinnigs willen schrijven, maar dat zit er even niet in. Ongeveer anderhalve week terug begon Q-man zich al slecht te voelen. Maar, eigenwijs als hij is verscheen hij toch elke dag weer op zijn school, met een verzwakt lichaam en hoofdpijn en snotjes en eigenlijk simpelweg griep. Sukkeltje. Dus na een week voelde hij zich nog steeds ellendig en ziek, waardoor ik hem bij mij thuis uitnodigde om uit te zieken. Op donderdagmiddag crashte hij mijn bed in en dat is eigenlijk wel de samenvatting van donderdag t/m maandag.

We dachten eigenlijk dat het zaterdag al een stuk beter ging met hem. ’s Middags fietsten we dus naar de winkels in het dorrup om wat leuke dingen te halen. En in de rij ging het bijna mis; Q begon wat te draaien, ritste zijn jas open, begon sneller te ademen en ik kreeg de boodschap BLIJF VAN ME AF toen ik hem vast wilde pakken. Q-man is toen buiten op een bankje gaan zitten en opnieuw dachten we; oh, het gaat wel weer. Dus in de Xenos stonden we bij de bakspulletjes toen Q zich vastgreep aan een schap en weer zwaar begon te ademen. Eenmaal thuisgekomen is hij naar mijn slaapkamer gegaan en heeft daar anderhalf uur geslapen, tot ik hem wekte voor het eten.

En zo hebben we vijf dagen weten te vullen. “Heb je trek, heb je dorst, moet ik je trui pakken, gaat het, wil je even slapen, als het niet gaat stop je maar.” En toen werd ik vanochtend wakker, voor het eerst niet door Q-man die om zeven uur al liep te rommelen, en toen voelde ik . . . migraine!

Dus mijn oprechte excuses voor het uitblijven van een leuke en nuttige update. In ieder geval kan ik melden dat ik op die bewuste zaterdag in de Xenos hele hippe cupcakevormen heb gekocht, die in de foto’s hierboven staan. Ze waren €4,99 per stuk en ik heb ze maandagmiddag (terwijl Q dus in bed lag) uitgeprobeerd. Ik moet zeggen, het vereist nog wat oefening om ze in hun geheel uit de vorm te krijgen. Ik hoop in ieder geval nog iets leuks te kunnen maken voor zaterdag. Want ook al doet mijn woonplaats niet aan Halloween, ik kan op z’n minst die dag iets leuks doen met het thema.

Zo, en nu ga ik eerst eens iets doen tegen die pijn in m’n knar.

Ik wist al een tijdje dat het eraan zat te komen, maar nu is het dan echt zo ver; Gooische Vrouwen is niet meer. Een klein beetje treurig ben ik wel, want dit was de enige serie waar ik echt voor ben gaan zitten.

Bron: televizier.nl

Yep, de enige serie waar ik ’s avonds alles voor aan de kant zette en met een kop thee ging zitten. Ik weet niet eens meer hoe het ervan is gekomen dat ik ben begonnen met kijken. Zijn we erlangs gezapt, hebben we een commercial gezien of waren we eigenlijk helemaal niet van plan de serie te kijken? Hoe dan ook, ik heb vanaf seizoen één aflevering één gekeken en genoten, samen met mama. Zoals elke zondag de wereld stilgezet wordt voor Studio Sport, zo ging alles op hold voor ‘onze’ Gooische Vrouwen. Ook toen ik nog bij de Hema werkte begon iedere zaterdagochtend om 8:45 met collega I.: “Heb jij gisteren ook gekeken?!”

Ik heb genoten van de serie, van de hilarische momenten, de prachtige huizen van de dames, de mooie kleding die ze iedere scene aanhadden en de karakters die ze hadden. Nu woont de familie Morero weer in de Jordaan, is Claire geen koude harde bitch meer, Tippi Wan kan niemand meer bedreigen en alles is goed. Ze leefden nog lang en gelukkig. Ik heb genoten van de belevenissen van Cheryl, Anouk, Claire, Willemijn en Roelien, en ik zal ze missen.

Bron: parool.nl

Dames, gefeliciteerd met de Televizierring 2009. Jullie hebben ‘m dubbel en dwars verdiend.