In de map met WordPress die je installeert zitten al standaard een set gele smiley. Die kun je prima gebruiken, maar ik vind ze niet bepaald mooi. Vaak passen de knalgele smiley ook niet echt bij je (bijvoobeeld) rustige donkere layout. Op internet zijn veel soorten smiley te downloaden, en als je wilt kun je die op je WordPress blog zetten en gebruiken. In deze tutorial leer ik je hoe je andere smiley op je blog zet. Hiervoor heb je een FTP-programma voor nodig en een programma om bestanden in te bewerken, zoals Kladblok of WordPad.

1. Log in bij je FTP-programma en ga naar naar wp-includes -> images -> smilies. Daar delete je alle oude smileys en upload je je eigen setje.

2. Ga nu terug naar de map wp-includes en open het bestand functions.php. Zoek de lijst met namen en bestandsnamen van de oude smiley (zit vrij ver onderaan). Dit ziet er zo uit:

3. In de rechterkolom verander je de bestandsnamen naar de smileys die jij hebt. Links kun je bepalen wat het “tekentje” voor elke smiley wordt. Dus wanneer rechts het bestand ‘wink.gif’ staat, vul je links tussen de haakjes een ;-) in (of iets dergelijks). Sla het bestand op en upload het. Nu zouden je smileys moeten werken!

4. Als optie kun je ook nog deze plugin uploaden en activeren, je bezoekers kunnen dan smileys aanklikken en gebruiken bij het achterlaten van een comment.

Let op! Wanneer je je WordPress update naar de nieuwste versie zullen je smileys niet meer werken. Sla, voordat je gaat updaten, je lijst met smiley-namen uit stap 3 even op. Na het updaten plak je deze weer op de bestemde plaats in functions.php. Delete alle smileys uit wp-includes -> images -> smilies en upload opnieuw jouw eigen smileys. Succes!

Nee, ik besef het nog steeds niet. De beelden van de begrafenis trekken nog steeds voorbij in mijn hoofd, en ik luister de muziek die K. zelf had uitgezocht. Zodoende heb ik al tientallen malen ‘Ave Maria’ gehoord van Beyonce. Een wonder, daar ik A) niet katholiek ben en B) het pure verkrachting vindt wanneer een klassiek nummer als popmuziek wordt gecoverd.
Na alle nummers te hebben gehoord en grijsgedraaid die op de begrafenis voorbij kwamen was het tijd voor wat vrolijkers, iets om het ijs en de treurige gedachten te breken. Ik wil deze video graag met jullie delen, en dan hoop ik dat jullie met een glimlach het weekend in gaan.

“Mommaaa!”

Om tien voor tien ‘s ochtends vertrok de bus vanaf de school. Hij zat half vol met leerlingen, leraren en ander personeel van de school die K. hadden gekend. Toen we haar woonplaats binnenreden keken de dorpelingen verbaasd naar de bus; die komen namelijk weinig door dat dorp heen. Deze paste dan ook nog net op de weggetjes die over de dijk slingerden. Net toen we de parkeerplaats op reden en uitstapten begonnen de klokken van de Sint Martinuskerk te luiden, luid en regelmatig, als teken dat er een uitvaartdienst zou plaatsvinden. Met wat klasgenoten vonden we een plekje bijna achterin de kerk.

De dienst was ingericht zoals K. het zou willen. Ze werd in een witte (dichte) kist de kerk ingeleid, omringd door vriendinnen en familieleden, terwijl De Steen gespeeld werd.

Terwijl ik mijn kont bezeerde aan de harde houten bankjes sprak de pastoor over God en Jezus, en of ze ons bij wilden staan in ons verdriet en goed voor K. wilde zorgen. Het was een erg vrome dienst waar ik toch een tikje misselijk van werd. Ik geloof niet in God, zeker niet als hij voor de lol het leven van een vroom, lief, sterk en levenslustig meisje neemt. (Nee, ik zeg hier geen woord te veel.) Ik keek eens om me heen; de kerk zat niet vol maar was wel goed gevuld. K. hield van mensen, dat was wel duidelijk. Behalve op school zitten had ze baantjes gehad bij vier horecagelegenheden en hield ze van uitgaan.

Ik keek nog eens naar haar prachtige foto op het programmaboekje en kreeg het idee dat ze niet dood was. Iemand die zo vol leven zit kon niet zomaar doodgaan. Ze lag alleen maar een dutje te doen en zou zo vragen of ze uit de kist mocht komen. Wat overigens de hele uitvaart niet gebeurd is.

Na een uur in de kerk (de pastoor riep drie keer op tot een laatste gebed) werd de kist weer naar buiten gereden. Toen ik buiten kwam moest ik even glimlachen; de kist was op een koets gelegd, een witte koets in barok-stijl met lantaarns op elke hoek. Aan de lantaarns zaten roze linten bevestigd. Er liepen twee witte paarden voor de koets, met knalroze teugels en roze strikjes in hun haar. Errug ‘K’. Met een lange stoet liepen we naar de begraafplaats aan de rand van het dorp.

Daar stonden we met z’n allen nog eens rond de kist. Er lagen twee enorme kransen met roze rozen op. Van een klasgenoot kreeg ik een roze roos in mijn hand gedrukt, waarna de pastoor nog eens zijn zegje deed. Hij riep nog twee keer op tot een laatste gebed. (Inmiddels in totaal vijf laatste gebeden dus.) Ik zag de ouders en zus van K. staan. Haar moeder was lijkbleek en stond duidelijk op het punt van instorten, terwijl ze de hand van haar jongste dochter stevig vasthield. Haar vader keek bijna onafgebroken naar de kist, alsof hij zijn dochter erdoorheen zou kunnen zien, alsof hij zijn kleine meisje niet kon loslaten.
Het definitieve afscheid volgde. Er werden witte en -hoe kon het ook anders- roze ballonnen opgelaten. We kregen de kans om onze roos neer te leggen en de kist even aan te raken. En ik zag aan hun verbeten gezichten, ik voelde het, ik hoorde iemand schreeuwen, dat mensen werden verscheurd van verdriet.

Ik besef het nog steeds niet helemaal.