Ok, I’ll admit. Ik ben zo’n persoon die in het najaar makkelijk in een dip glijdt. Met mijn huidige situatie (yay, ziekte! /sarcasm) gaat dat nog effe ietsjes makkelijker, dus doe ik er alles aan om mijzelf door de herfst en winter te slepen. Jullie comments bij het vorige logje deden me al goed, maar ik kan natuurlijk niet verwachten dat jullie mij positief houden d.m.v. lieve comments. Dus bij deze, mijn basislijstje met dingen waardoor ik heelhuids de winter door kom.

1. Iets lekkers bakken, koekjes of taart of pistoletjes, en daarna de oven open laten staan. Niet alleen super goed om een heerlijke appeltaartgeur door het huis te verspreiden, maar de keuken wordt er zo lekker warm en knus van. Ik hou niet zo van kaarsjes en geforceerd ‘gezellig’ doen omdat het die tijd van het jaar is, maar dit kan ik echt waarderen.

2. Media is your best friend. En dan bedoel ik niet het doelloos zappen op zondagmorgen (de hele zondag is er niets spannends te zien), maar het gericht gaan zitten voor TV of laptop of magazine. Kopje thee erbij, troostvoer zoals chocolade of stroopwafels en een film opzetten. Tekenfilms zijn echt heel geschikt hiervoor; laatst zat ik nog herinneringen op te halen aan de film Anastasia.

3. Geld uitgeven . . . daar word ik als vrouw nu gelukkig van. Eigenlijk moest ik super zuinig aan doen met het geld dat ik van de zomer heb verdiend. Maar weet je wat? Met de inflatie wordt geld elke dag minder waard. Dus was dat genoeg reden om een bestelling te plaatsen bij Boozyshop!

4. Niet dat ik dit echt uitvoer, ik kan me er namelijk heel moeilijk toe zetten. Als ik eenmaal bezig ben, gaat de rest vanzelf. Boeken lezen is namelijk heerlijk om je even uit het winterse weer te trekken. De meeste chicklits en fictieve verhalen lees ik in de winter. Ook hier geldt; kopje thee en chocolade erbij!

5. Het allerbelangrijkste tegen een najaarsdip: sta jezelf geen depressie toe. Een jaar geleden was ik zo down dat ik amper mijn bed uit kwam en ook weinig buiten kwam. Jezelf zielig vinden helpt niet altijd. Soms moet je jezelf het bed uit schoppen en lekker eten, een warme douche nemen, je opmaken en iets doen.

Als ik zo om mij heen kijk zie ik bijna alleen maar mensen die bij winter beginnen te gillen: “Jaa, met appeltaart en kaarsjes en zo en chocolademelk met slagroom gezellig weet je wel!”. Gelukkig deelt mama mijn mening. Die vertrekt binnenkort in het donker naar haar werk en komt pas weer thuis als de zon weer onder is. Is de winter dan nog steeds gezellig? In ieder geval ga ik mijn dip een schop onder zijn kont geven!

Ik moet er ook aan geloven; deze week vinden op mijn school de eerste tentamens plaats. Voor mij is er vandaag nog niets, maar van dinsdag tot vrijdag zit ik ook over een blaadje gebogen. En dat gaat niet van harte.

Drie weken geleden kreeg ik van enkele begeleiders te horen; je hoeft niet naar school te komen. Het was de kritieke eerste tijd nadat ik een terugval kreeg in mijn ziekte en er moest snel gehandeld worden; het examenjaar duurt maar van september tot mei. Weinig tijd en veel te doen dus. Maar ik mocht thuis studeren tot er een andere oplossing kwam.

Die hoopten we te krijgen in het NKCV, het centrum waar ik dit jaar therapie volgde. De dinsdag voor de herfstvakantie begon zaten we in een kamertje bij de therapeute. We hadden een klein gesprekje, waarin ik eigenlijk niet het idee had dat ik gehoord werd. Ze bleef er maar op hameren dat wat ik voelde heel normaal was en dat ik vooral geen gas terug moest nemen. Het kwam erop neer dat ik vooral niet mocht denken dat er iets mis was, dat ik gewoon weer naar school moest (want dan zou alles goed komen) en zo werden we naar huis gestuurd. Ik in tranen, want duh, het ging niet goed. Het ergste vond ik nog dat mijn ouders het helemaal eens waren met de therapeute. Zij hebben vier jaar lang mij beschermd en begrepen hoe ik me voelde, en nu viel ook die zekerheid weg. Niemand lijkt te zien hoe ik dagelijks worstel.

Ik merk dat ik door mijn extreme vermoeidheid echt geremd word. Het meest belachelijke is nog wel dat ik nu pas echt boos word. (Traag, I know.) De tentamenweek is begonnen en ik heb me zo slecht kunnen concentreren op de stof dat ik zeker weet dat het een afgang gaat worden. Ik heb zo veel moeite met leren, dat ik niet zie hoe ik ‘gewoon school weer moet oppakken’. Een rondje fietsen is al verschrikkelijk uitputtend. Waarom heeft de therapeute geen tips gegeven, waarom ziet ze niet dat dit ernstig is? Dacht ze echt dat ik zonder moeite de tentamens ging maken en daarna weer fulltime naar school ging?

En daarmee zijn we weer terug bij deze week, de week waarin een groot deel van mijn examencijfer wordt bepaald. Ik kan wel janken. Dit is hoe men met onbekende ziektes omgaat.