En daar zit je dan. Twee blogs en een writersblock, kan het mooier? Ik had dingen te vertellen, bijvoorbeeld dat ik straks ga helpen bij het afscheid van mijn mama’s baas, en dat ik daar een irischeque voor ga krijgen. Of dat ik een KLT (Kijk- en LuisterToets) Engels heb gehad, die volgens mij minder goed ging dan gemiddeld. Dat ik komende week twee herkansingen ga maken. Dat ik heerlijke dingen had willen bakken en laten zien, maar dat de camera nu al twee weken door mijn moeder bezet wordt gehouden. Dat ik een nieuwe layout heb, niet te vergeten! En dat ik een game release party heb meegemaakt op Q-man’s school in Breda, waarbij 32 teams uit het 1e, 2e en 3e jaar van de opleiding Game Design een presentatie hielden over de game waar ze het afgelopen half jaar aan gewerkt hadden. Maar echt, er zit een dichte sluis in mijn hoofd en de sluiswachter is op wintersport gegaan.

En juist op dit moment heb ik besloten dat ik moet schrijven. Al jaren hoor ik dingen als “Jij moet schrijfster worden!” of “Wat schrijf je mooi!”. (Waarvoor dank, ik geloof dat soort uitspraken nooit maar vind het wel erg lief. ) Maar deze keer heb ik het idee dat ik ook echt eens iets moet aanpakken. Ik lees de tweets van Petra en Ilse en besef dat ik net zo graag schrijf als zij.
Ik zit wat in de knoop en weet soms niet meer te vertellen wat er de afgelopen jaren is gebeurd; het is zo veel. Medicijnen in mijn smoel, apparaten met piepjes en beeldschermpjes, therapieen waar ik na de wekelijkse afspraak blij was dat ik weer zes dagen niet hoefde te gaan, maar ook veel ruzie thuis, en angstzweet als de telefoon over gaat. In die tijd heb ik sporadisch wel mijn avonturen als ‘ziek thuis zittend meisje’ opgeschreven, maar dat was achteraf gezien een druppel op de gloeiende plaat.

Dus, ik ga schrijven! Of het nu publiekelijk wordt of voor altijd als bestandje op mijn computer staat, ik denk dat het tijd is om een soort memoires te schrijven. En wie weet, hopelijk, als ik de smaak te pakken krijg, misschien volgt er meer.

En daar zaten we weer, in het kantoor van de afdelingsleider op school. In eerdere logjes (die ik achteraf beveilig, voor een wachtwoord kun je e-mailen) heb ik verteld dat het gewoon niet goed met mij gaat. Ik ben nog altijd chronisch moe en heb nu mijn laatste kans om school te verlaten met een diploma op zak. Afgelopen anderhalve maand werd me wel duidelijk dat het niet ging lukken zo, en visioenen van mezelf in joggingpak en een stacaravan als huis kwamen alweer voorbij. Maar dan lichtte ik mijn ouders in over mijn problemen en kreeg ik te horen dat de cijfers uit mijn vorige tentamenweek ook zo goed waren. En goede cijfers = alles gaat prima, dat weten we allemaal. Vanmiddag greep ik de kans om het nog eens aan te kaarten, en zowaar, ik kreeg gehoor!

De dames mentrix en afdelingsleider zagen in dat het ook niet goed ging en dat er echt iets moest veranderen. Allereerst kreeg ik een opvoedkundige preek over me heen, ik moet meer inzet tonen en zus en zo hulp inschakelen. Ik brak toen mijn moeder begon over mijn afwijzing bij de laatste therapeute, en de tranen vloeiden al helemaal toen me werd gevraagd hoe IK dat heb ervaren. Daarna nog eens geprobeerd mijn moeder in te laten zien dat ze soms wat hypocriet doet, maar dat werd dan weer niet niet gehoord. En toen het belangrijke gedeelte; hoe moet het verder met de opleiding? We gaan het doen als volgt; ik volg voortaan nog maar twee vakken, Engels en economie. Thuis studeer ik daarvoor, toetsen voor die vakken maak ik net als de anderen op school in datzelfde lesuur, en ik ga daar examens voor doen. Als het goed is heb ik dan twee certificaten behaald, en daarnaast kan ik nog een sectorwerkstuk maken. (Belgen opgelet; een sectorwerkstuk is de Nederlandse versie van het GIP.) Als ik dan die dingen af heb, stroom ik door naar de VAVO (middelbaar onderwijs voor volwassenen) die in ’s-Hertogenbosch zit om de rest van de vakken af te sluiten met certificaten. Kortom; ik heb weer uitzicht op een opleiding. Of alles zo lang goed zal gaan vraag ik me af, maar voor nu kan ik daar maar beter niet te veel over nadenken.

Ik ben erg blij met de uitkomst van het gesprek, maar voel me tegelijkertijd ook zo ontzettend moe. En dan niet van de ziekte of aandoening die ik sinds mijn 14e met me meedraag, maar van alles wat er in de tussentijd gebeurd is. Huisarts, psycholoog, kijk-het-maar-even-aan, neuroloog, therapie, twee niveaus zakken op school, cardioloog, internist, nooit uitgaan, bloedonderzoeken, bètablokkers slikken . . . Daar zit je dan, met een waslijst aan onderzoeken en zonder diagnose. Dit was niet hoe ik mijzelf mijn zeventiende levensjaar voorstelde.