Vandaag is het 2,5 jaar dat Q-man en ik een relatie begonnen. Ik weet nog hoe het kriebelde in mijn buik als ik bij hem was geweest, vlinders die je met geen insectenspray ter wereld koest kon krijgen. De eerste keer dat we afscheid namen op station ’s-Hertogenbosch, ik moest om twee over twaalf met de laatste trein naar huis, mèt kus op de mond (ja ja, heftig hoor) ontplofte ik bijna van geluk. Het was niet meer dan een simpele, snelle kus maar het gaf me genoeg energie om een kwartier later in vier minuten naar huis te fietsen – waar je normaal zo’n elf minuten over doet. Ik was on top of the world: hij vindt me leuk!

En daar zitten we 2,5 jaar later dan, volledig op de hoogte van elkaars aandoeningen, schoonouders leren kennen en halfnaakt door het huis zien lopen, jij fixt mijn computer en ik hou in de gaten dat je ook eens een schone boxer aantrekt. Die kus op het station lijkt zo ontzettend ver weg, alles ging toen zo makkelijk.

Maar ik zou het voor geen goud anders willen hebben. Die zomer in 2007 heb ik een jongeman leren kennen waarmee ik zeker weten verder mee wil gaan. Ik heb iemand gevonden die me nog steeds prachtig vindt als ik in mijn menstruatie-kleren met een menstruatie-gezicht mijn menstruatie-humeur eruit gooi. Iemand die een klein boodschapje voor me doet als ik me moe voel. Ik word gekroeld, gekust, geknuffeld, gemasseerd en geliefd, en dat terwijl ik ook niet bepaald de makkelijkste ben om mee samen te zijn. Ik voel me zo gezegend! Dus, ook al ben je er fysiek niet bij, ik proost met jou op de afgelopen 2,5 jaar en hoop dat er nog heel veel tijd aan vast geplakt mag worden. Happy anniversary hun!

Ik heb mensen er altijd mee gepest, en nu is het bij mij dan zo ver; ik word een ouwe opoe. Vandaag (25-02) is mijn achttiende verjaardag, tevens de dag waarop in 2009 een vliegtuig van Turkish Airlines in een weiland crashte, de dag waarop in 1992 Bodine besloot geboren te worden, de dag waarop in 1941 de februaristaking werd gehouden.

Op vertoning van een duur cadeautje mogen jullie taart komen eten!

Eindelijk volwassen. Alhoewel . . . in ieder geval voor de wet.

Het volgende recept voor chili con carne heb ik van mijn moeder geleerd. Volgens mij is het een van haar favoriete gerechten, en als ze het kookt of mij vraagt het te koken, is dat bij voorkeur ’s ochtends. De smaak van de kruiden en uien trekt dan zo lekker door het hele gerecht. Ik denk dat de gemiddelde Mexicaan mij graag zou willen wurgen omdat ik dit potje chili con carne durf te noemen, maar aangezien het aan de letterlijke vertaling voldoet (chilipeper met vlees) vind ik het best. Meestal staat er voor mij een ander gerecht op de planning wanneer zij chili con carne eten, maar na het ruiken van deze pan vol chili hoop ik het toch eens zelf te kunnen eten – met Quorn vegetarisch gehakt welteverstaan.

Ingrediënten voor 2 of 3 personen:

1. Bak het gehakt zonder olie of boter rul in een pannetje. Zet een andere (grote) pan op het vuur en verwarm daar een eetlepel olijfolie in.

2. Snijd de uien en paprika in kleine stukjes en bak deze in de grote pan tot de ui glazig is.

3. Voeg het gebakken gehakt bij de ui en paprika en roer dit nog even goed door.

4. Maak het blik met bruine bonen open en laat het uitlekken tot al het vocht eruit is. En dan gaat de hele inhoud *hoppa* bij het ui-gehakt mengsel.

5. Nu open je het blikje tomatenpuree en schep je de puree in de chili con carne. Voeg paprikapoeder en chilipoeder naar smaak toe (een theelepel is slechts een guideline).

6. Hier wordt de chili con carne gegeten met macaroni, en geroosterd brood met gezouten boter als bijgerecht. Wil je het gerecht variëren, kijk dan eens op de Wikipedia-pagina van Chili con carne wat er allemaal mogelijk is.

[print-link]