Bezoekers: Zo Lyds, na zeker een week radiostilte heb je ons vast een hoop te vertellen!
Ik: Euh . . .

Nog nog acht dagen voor ik achttien ben en me officieel volwassen mag noemen, en ik ben op zoek naar mezelf. Ik griezel er een beetje van. Jezelf zoeken doet me namelijk denken aan de ouwe knarren van New Age, mannen met kalende hoofden en bierbuiken in hun midlifecrisis en mensen die hun meditatie en energievelden veel te serieus nemen. Met geen van drieën wil ik graag geassocieerd worden, omdat ik voel dat het niet is wie ik ben. (En ik was ook niet van plan een ouwe lul met bierbuik te worden.) Maar wie ben ik dan wel?

In mijn dromen heb ik een eigen zaak, een mengeling tussen patisserie en grand café, een knusse plek waar klanten kunnen zitten en genieten van echt lekker eten. Of ik ben schrijfster en verdien mijn geld met het vullen van een magazine met alles wat het leven mooi maakt. In het echt heb ik vannacht na een vermoeiend avondje bij de familie elf uur lang als een blok geslapen. Van een stukje door de kou fietsen kan ik helemaal instorten. Ergens hier tussenin moet ‘ik’ liggen, de persoon die accepteert dat het niet vanzelf gaat en toch een heel tof leven heeft. Ik zoek haar, ik doe echt hard mijn best, maar het heeft gewoon tijd nodig denk ik.

En ik ben niet alleen! Ik heb mijn superheld Curryman (aka Q-man) om me de weg te wijzen. Afgelopen weekend hebben we een kleine challenge opgesteld voor mij, niet om ‘de ware ik’ te vinden maar om gewoon iets te hebben om naartoe te werken. Wie weet wat er onderweg gebeurt. Ook schrijf ik weer in een dagboek, toen ik na drie weken nog geen woord van mijn memoires op papier stond. Het gevoel in mijn hersenen komt langzaam weer terug, ik denk weer aan schrijven.
Het gaat niet snel, alles hoeft ook niet ineens weer terug te zijn, maar ik ben in ieder geval op weg. I’m working on it.

Als ik in ‘s-Hertogenbosch ga winkelen moet ik een brug over om van het station naar de winkelstraat te komen. Aan het begin van die brug zit altijd een bruine muzikant. Waar ze vandaan komen weet ik niet, het ‘liedje’ dat ze spelen is me al helemaal onbekend. De ene keer is het een kind met een accordeon, of met een mondharmonica, een enkele keer staat er een man met een saxofoon. Ik loop ze altijd voorbij, maar vraag me wel af: “Zal ik ze een Happy Meal geven?” Tegen de tijd dat ik de winkelstraat en daarmee de McDonald’s bereik ben ik de muzikant echter vergeten – en een paar uur later zit hij er ook niet meer.

Aan de bruine muzikanten op de brug ben ik wel gewend, als dat ene afstapje dat je al lang niet meer opmerkt maar waar je automatisch vanaf stapt. Maar op zaterdagmiddag wilden Q-man en ik de markt oversteken, toen we ter hoogte van de V&D werden aangesproken door een meisje.

“Mag ik jullie iets vragen?”

Ik kijk naar haar. Ze draagt een raar, felgekleurd petje en een grote neppe bril. Op haar gezicht zitten grijze en roze vegen schmink. Ze draagt een bonte jas en broek die je moeilijk serieus kunt nemen, en als accessoires houdt ze een speelgoedmicrofoon en een stoffen elektrische gitaar hangt over haar schouder. Goeiemiddag.

“Maar natuurlijk” zeg ik, beleefd als ik ben. En ik hoopte antwoord te krijgen op de vraag waarom ze een week te vroeg aan carnaval begonnen was.
“Ik ben Marco Borsato” begint ze, en dan ik zie dat de grijze veeg op haar kaken een baard voor moet stellen, “en mijn bedrijf is pas geleden failliet gegaan. En nu wil ik weer beginnen met het geven van optredens. Zouden jullie een kleine bijdrage willen leveren?”

Het blijft twee seconden stil. Ze zag mijn verwarring.

“Ik wil ook wel een liedje voor jullie zingen.”

Serieus?

“Eh, nee dank u. Fijne dag verder.”

En we liepen door. Terwijl we de markt overstaken keken Q-man en ik elkaar aan, what the heck waren we zojuist tegengekomen? We probeerden te bevatten wat we zojuist gezien hadden, toen we nog zo’n typje tegenkwamen, deze keer met een gouden tiara op haar hoofd, die zich voorstelde aan een nieuwe prooi. Ik walgde ervan toen ik het zag. Dat is gewoon verkapt bedelen! En anders dan de bruine muzikant op de brug vind ik het gewoon brutaal en laag. De meiden waren jong, spraken accentloos Nederlands en hadden blijkbaar tijd om op zaterdagmiddag te gaan bedelen bij het winkelend publiek. Misschien is het niet makkelijk om in deze tijd een baan te vinden, maar zo triest heb ik het nog nooit gezien. Ik was dan ook blij om een half uur later te zien dat ze weg waren. Mogelijk omdat de politie erop af kwam, of omdat ze zelf doorhadden dat ze zo echt niet genoeg geld bijeen schraapten om zich met carnaval lam te kunnen zuipen.

En Marco Borsato speelt helemaal geen elektrisch gitaar. Check je bronnen voor je je voordoet als een bekende zanger, meid.

Een nieuwe tag in blogland, en ook ik heb ‘m mogen ontvangen! Het is de Beautiful Blogger Award, welke ik heb ontvangen van Britt & Joyce en Priscilla, maar ook van Anne,Bodine en Jennifer. (Hopelijk vergeet ik nu niemand. :c ) Thanks meiden, vind het lief zoveel ‘awards’ te mogen ontvangen. Het is wel wat onhandig als je dezelfde tag moet doen op twee verschillende blogs . . . dus even een dubbele post, zowel hier als op mijn beautyblog.

De regels:
1. Bedank de blogger die jou de award heeft gegeven.
2. Link de persoon die jou heeft genomineerd.
3. Zet de award op je blog.
4. Deel 7 interessante facts over jezelf.
5. Nomineer 7 andere bloggers.

Zeven facts over mij:

1. Ik zit al niet meer op het VWO, maar ik vond Latijn echt een leuk vak. Sowieso ben ik sterk in talen en vind ik huiswerk voor een taal (inclusief Nederlands) ook geen ramp. Geef mij maar een tekstje om te vertalen!
2. Ik heb super veel websites gehad, waar ik me stiekem een beetje voor schaam. Ik kon vaak nergens langer dan een maand blijven zitten, ik was NOOIT tevreden met de naam, blogsysteem of layout. Wat moeten mijn bezoekers moe zijn geworden van mij.
3. Ik weet niet wat ik met mijn toekomst wil. Vroeger dacht ik aan straaljagerpiloot, of ik wilde auto’s kunnen maken. Op de middelbare school leerde ik dat ik helaas niet de capaciteiten heb (lees; totaal a-technisch) om daarvoor te leren. Nu denk ik meer aan grafisch design, journalistiek, banketbakker of een eigen zaak beginnen.
4. Buiten dat ik bovenstaande opleidingen echt graag zou willen volgen, schijn ik beter te functioneren als huisvrouw. Ik geniet me suf als ik in de keuken sta en een pan eten bereid, cupcakes uit de oven haal of zorg dat het huis in orde is als mijn ouders thuis komen. En ik haat die traditionele instelling! *zucht*
5. Ik ben white&nerdy, al mijn hele leven. Rond een jaar of acht zat ik hele dagen achter de PC, games te spelen, vond ik Star Wars en Digimon het coolste van de wereld en tegen de leeftijd van twaalf stond mijn eerste tenenkrommend lelijke website online.
6. I looove food! Ik kan hele dagen fantaseren over eten; hoe ik mijn (vegetarische!) loempia in de sambal dip, lekkere zoute soep slurpen, het eten van een ei dat nog net een beetje zacht is van binnen, de luchtige structuur van cupcakes, over de dikke mayonaise die je bij cafetaria krijgt, de combinatie van waldkorn-brood met kaas, wat ik allemaal in een salade zou doen . . . you get the point.
7. Ik ben politiek links, en sta al vier jaar achter de partij D66. Daarnaast heb ik een verschrikkelijke bloedhekel aan de ideologie van Geert Wilders. Overigens ben ik geen lid van D66, maar nu ik bijna mag stemmen weet ik in ieder geval al voor welke partij dat is.

Ik ‘nomineer’:
Bibiane, mijn favoriete Belg
Laura om haar laid-back beautyblogging
Amanda om haar leuke afwisselende posts
Laetitia, time to let your beauty shine!
Iris, mailchick en harde werker
Ilona & Anouk, de rambling dames
Roel omdat hij zo ontzettend gedreven is