
Bron: Gettyimages.com
Zaterdag was de laatste dag bij mijn zomerbaantje. Hurray! Mijn contract loopt nog twee weken, dus mocht er iemand in die tijd ziek worden dan kan ik nog een keer komen opdraven, maar dat maakt mij niets uit. Ik ben weer vrij.
De drie weken zijn omgevlogen. En dat is eigenlijk maar goed ook, ik ben blij dat ik nu niet meer hoef. Sinds ik vorige zomer in diezelfde winkel werkte is er namelijk veel veranderd en dan niet in positieve zin. >_< Ik heb er even over nagedacht mijn frustraties in een blogpost met wachtwoord te zetten, maar heb dit uiteindelijk niet gedaan. Ik wil daar mijn energie niet in steken. En bovendien is het ook in de media geweest dat de winkelketen achteruit gaat. Er zijn dingen gebeurd waardoor ik heb doen besluiten dat ik daar niet meer wil werken. En dat is het laatste wat ik erover wil zeggen.
Eerder deze zomer kreeg ik al wel een aanbod voor ander werk en we zijn nu aan het kijken of het ook echt kan/mag. Ook hier wil ik niets over zeggen voor het rond is, gezien de reacties die ik heb gekregen toen ik erover vertelde. Maar het klinkt erg aantrekkelijk; één of twee uur in de week werk, zelf werktijden kunnen bepalen, het dubbele van het minimumloon verdienen, en het is iets wat ik al tijden voor nop doe. 
Dit ‘ideale’ baantje zou een heel klein zakcentje kunnen opbrengen, en anders komt eind september het geld binnen van mijn zomerbaantje. En dan mag ik een heel jaar doen met dat geld, wat neerkomt op ongeveer €25,- per maand om te besteden aan mezelf, kleding, een keertje uitgaan of cadeautjes voor anderen. Aan de ene kant vind ik het jammer dat ik zo weinig te besteden heb; aan de andere kant vind ik mijn rust en vrijheid belangrijker dan het halve weekend achter de kassa doorbrengen. Deze afweging vind ik niet makkelijk, maar is volgens mij wel de juiste.
En al gaat mijn geld voornamelijk op aan make-up en keukenbenodigdheden, ik wil juist mijn geld uitgeven aan dat waar ik waarde aan hecht en blij van wordt. Extra werken zodat ik elke maand nieuwe kleding kan shoppen en uit kan gaan? Not so much. Maar laten we toch hopen dat ik in aanmerking kom voor dat -toch wel erg toffe- baantje. Duimen jullie voor me?


Mijn ouders hebben zichzelf dan vier weken uit de handen van beren en elanden gehouden, Engels gepraat, onze very proud to have Dutch heritage Canadese familie bezocht en zitten vast vol met verhalen over de reis. Nog één dagje voor ze weer voet op Nederlandse bodem zetten. Ik ben blij om ze weer eens te zien, maar er knaagt een vreemd gevoel.
Dat gaat nog wat worden, de eerste avond weer alleen naar bed en opstaan zonder prikkend kusje.