Afgelopen weekend kreeg ik nog een laat verjaardagscadeautje. Ik was al meer dan een week niet meer jarig, maar het cadeau was nog niet aangekomen bij Q-man. Vandaar dat hij afgelopen vrijdagavond voor de deur stond met een pakje voor mij in zijn tas.
Ik wist al wel wat het was. Ik heb het hem aangewezen -”DIE!”- en het was het enige cadeau in mijn verlanglijstje dat besteld moest worden. Wat ik echter niet wist, the sneaky basterd, was dat hij er maar liefst twee van had besteld! Ik had namelijk Moleskine Passion Journals opgegeven en erbij verteld dat hij maar moest kiezen tussen recepten, films of boeken. Nu heb ik zowel ‘films’ als ‘recepten’. En wat zijn ze moooooi!

Lees verder . . .

In het weekend, op zondag, vierde ik mijn verjaardag voor mijn familie. Dat wil overigens niet zeggen dat alle ooms en tantes en neefjes en nichtjes van beide kanten van de familie in de huiskamer zitten hoor. Het is vooral van mijn moeders’ kant dat mijn ooms en tantes op visite komen, een goede vriendin van mijn moeder en dan nog een tante van vaders’ kant. Het zijn altijd dezelfden die komen, dezelfden die een kaart sturen, niets van zich laten horen of waarvan de kaart een week na mijn verjaardag op de mat valt. Ik vind dat leuk aan mijn familie; elke verjaardag is hetzelfde, en toch een klein beetje anders.

Ik heb ook een hoop cadeautjes gekregen, die ik wel de moeite waard vond om te laten zien. Veertien foto’s. Gewoon omdat het kan. Ik heb vooral spullen voor mijn uitzet gevraagd aangezien ik daar nog weinig voor had gespaard en toch stiekem wel graag op mijzelf wil wonen. En de ooms en tantes hebben hun best gedaan voor mij!
class=”border”

Lees verder . . .

Vandaag is het 2,5 jaar dat Q-man en ik een relatie begonnen. Ik weet nog hoe het kriebelde in mijn buik als ik bij hem was geweest, vlinders die je met geen insectenspray ter wereld koest kon krijgen. De eerste keer dat we afscheid namen op station ’s-Hertogenbosch, ik moest om twee over twaalf met de laatste trein naar huis, mèt kus op de mond (ja ja, heftig hoor) ontplofte ik bijna van geluk. Het was niet meer dan een simpele, snelle kus maar het gaf me genoeg energie om een kwartier later in vier minuten naar huis te fietsen – waar je normaal zo’n elf minuten over doet. Ik was on top of the world: hij vindt me leuk!

En daar zitten we 2,5 jaar later dan, volledig op de hoogte van elkaars aandoeningen, schoonouders leren kennen en halfnaakt door het huis zien lopen, jij fixt mijn computer en ik hou in de gaten dat je ook eens een schone boxer aantrekt. Die kus op het station lijkt zo ontzettend ver weg, alles ging toen zo makkelijk.

Maar ik zou het voor geen goud anders willen hebben. Die zomer in 2007 heb ik een jongeman leren kennen waarmee ik zeker weten verder mee wil gaan. Ik heb iemand gevonden die me nog steeds prachtig vindt als ik in mijn menstruatie-kleren met een menstruatie-gezicht mijn menstruatie-humeur eruit gooi. Iemand die een klein boodschapje voor me doet als ik me moe voel. Ik word gekroeld, gekust, geknuffeld, gemasseerd en geliefd, en dat terwijl ik ook niet bepaald de makkelijkste ben om mee samen te zijn. Ik voel me zo gezegend! Dus, ook al ben je er fysiek niet bij, ik proost met jou op de afgelopen 2,5 jaar en hoop dat er nog heel veel tijd aan vast geplakt mag worden. Happy anniversary hun!