Bron: Gettyimages.com

Zaterdag was de laatste dag bij mijn zomerbaantje. Hurray! Mijn contract loopt nog twee weken, dus mocht er iemand in die tijd ziek worden dan kan ik nog een keer komen opdraven, maar dat maakt mij niets uit. Ik ben weer vrij.

De drie weken zijn omgevlogen. En dat is eigenlijk maar goed ook, ik ben blij dat ik nu niet meer hoef. Sinds ik vorige zomer in diezelfde winkel werkte is er namelijk veel veranderd en dan niet in positieve zin. >_< Ik heb er even over nagedacht mijn frustraties in een blogpost met wachtwoord te zetten, maar heb dit uiteindelijk niet gedaan. Ik wil daar mijn energie niet in steken. En bovendien is het ook in de media geweest dat de winkelketen achteruit gaat. Er zijn dingen gebeurd waardoor ik heb doen besluiten dat ik daar niet meer wil werken. En dat is het laatste wat ik erover wil zeggen.

Eerder deze zomer kreeg ik al wel een aanbod voor ander werk en we zijn nu aan het kijken of het ook echt kan/mag. Ook hier wil ik niets over zeggen voor het rond is, gezien de reacties die ik heb gekregen toen ik erover vertelde. Maar het klinkt erg aantrekkelijk; één of twee uur in de week werk, zelf werktijden kunnen bepalen, het dubbele van het minimumloon verdienen, en het is iets wat ik al tijden voor nop doe.
Dit ‘ideale’ baantje zou een heel klein zakcentje kunnen opbrengen, en anders komt eind september het geld binnen van mijn zomerbaantje. En dan mag ik een heel jaar doen met dat geld, wat neerkomt op ongeveer €25,- per maand om te besteden aan mezelf, kleding, een keertje uitgaan of cadeautjes voor anderen. Aan de ene kant vind ik het jammer dat ik zo weinig te besteden heb; aan de andere kant vind ik mijn rust en vrijheid belangrijker dan het halve weekend achter de kassa doorbrengen. Deze afweging vind ik niet makkelijk, maar is volgens mij wel de juiste. En al gaat mijn geld voornamelijk op aan make-up en keukenbenodigdheden, ik wil juist mijn geld uitgeven aan dat waar ik waarde aan hecht en blij van wordt. Extra werken zodat ik elke maand nieuwe kleding kan shoppen en uit kan gaan? Not so much. Maar laten we toch hopen dat ik in aanmerking kom voor dat -toch wel erg toffe- baantje. Duimen jullie voor me?

• Bij gebrek aan tijd vandaag een simpele blogpost. Een soort wist-je-dat, omdat ik wel veel te vertellen heb maar niet de tijd en energie om het in een goedlopend verhaal te zetten met bijpassende foto’s. Dan maar op deze manier.

(more…)

Bron: weheartit.com

Dit is het dan; de laatste dag met het rijk voor ons alleen. Het is vandaag vrijdag. Om vijf voor zes vanavond stappen mijn ouders op het vliegtuig in Toronto, Canada. Als alles volgens schema verloopt landen ze morgenochtend om zeven uur ‘s ochtends op Schiphol. Op het moment dat ze weer thuiskomen ben ik aan het werk, als ik thuis kom zitten ze als het goed is op de bank of is mijn moeder in bed gecrashed door de gevolgen van een jetlag. Mijn ouders hebben zichzelf dan vier weken uit de handen van beren en elanden gehouden, Engels gepraat, onze very proud to have Dutch heritage Canadese familie bezocht en zitten vast vol met verhalen over de reis. Nog één dagje voor ze weer voet op Nederlandse bodem zetten. Ik ben blij om ze weer eens te zien, maar er knaagt een vreemd gevoel.

Het is thuis niet altijd even makkelijk, met twee ouders die het heerlijk vinden dat ze niet meer voor de kinderen hoeven te zorgen en een dochter die worstelt met haar chronische ziek-zijn. Er zijn hier vaak botsingen geweest. Dat doet wat met je, en het was vreemd om halverwege de maand te beseffen: Ik heb me hier nog nooit zo thuis gevoeld als nu. Het ging prima, echt waar, met geld en klusjes en verdelingen. “Het is zeker wel even wennen hè?” werd er veel aan mij gevraagd. Nou, eerder het tegenovergestelde. Vanaf de eerste dag dat mijn ouders weg waren en Q-man en ik samen op de bank ploften was het alsof we nooit apart gewoond hadden. Het wordt nu pas wennen, om het gezag weer terug te moeten geven aan mijn ouders. Ik zie op tegen de spanningen. De komende drie weken ben ik zo’n 20 uur per week op mijn werk te vinden en ook Q-man gaat centjes verdienen; van hele dagen samen keutelen naar één dag per week voor elkaar. Dat gaat nog wat worden, de eerste avond weer alleen naar bed en opstaan zonder prikkend kusje.

Vandaag mogen we het huis in orde brengen, alvast onze eigen was wassen voor hun berg erop komt te liggen, poetsen, stofzuigen, boodschappen doen, zorgen dat het huis erbij staat zoals ze het hebben achtergelaten. Ik ga vanavond werken en morgenochtend ook. En overal waar ik ga blijft het gevoel hangen. Het fijne gevoel om mijn ouders weer eens te zien en te spreken. En dan een steek, omdat aan alle prettige dingen een einde komt.

Waar is die Ijslandse aswolk wanneer je ‘m nodig hebt?