Als ik in ’s-Hertogenbosch ga winkelen moet ik een brug over om van het station naar de winkelstraat te komen. Aan het begin van die brug zit altijd een bruine muzikant. Waar ze vandaan komen weet ik niet, het ‘liedje’ dat ze spelen is me al helemaal onbekend. De ene keer is het een kind met een accordeon, of met een mondharmonica, een enkele keer staat er een man met een saxofoon. Ik loop ze altijd voorbij, maar vraag me wel af: “Zal ik ze een Happy Meal geven?” Tegen de tijd dat ik de winkelstraat en daarmee de McDonald’s bereik ben ik de muzikant echter vergeten – en een paar uur later zit hij er ook niet meer.

Aan de bruine muzikanten op de brug ben ik wel gewend, als dat ene afstapje dat je al lang niet meer opmerkt maar waar je automatisch vanaf stapt. Maar op zaterdagmiddag wilden Q-man en ik de markt oversteken, toen we ter hoogte van de V&D werden aangesproken door een meisje.

“Mag ik jullie iets vragen?”

Ik kijk naar haar. Ze draagt een raar, felgekleurd petje en een grote neppe bril. Op haar gezicht zitten grijze en roze vegen schmink. Ze draagt een bonte jas en broek die je moeilijk serieus kunt nemen, en als accessoires houdt ze een speelgoedmicrofoon en een stoffen elektrische gitaar hangt over haar schouder. Goeiemiddag.

“Maar natuurlijk” zeg ik, beleefd als ik ben. En ik hoopte antwoord te krijgen op de vraag waarom ze een week te vroeg aan carnaval begonnen was.
“Ik ben Marco Borsato” begint ze, en dan ik zie dat de grijze veeg op haar kaken een baard voor moet stellen, “en mijn bedrijf is pas geleden failliet gegaan. En nu wil ik weer beginnen met het geven van optredens. Zouden jullie een kleine bijdrage willen leveren?”

Het blijft twee seconden stil. Ze zag mijn verwarring.

“Ik wil ook wel een liedje voor jullie zingen.”

Serieus?

“Eh, nee dank u. Fijne dag verder.”

En we liepen door. Terwijl we de markt overstaken keken Q-man en ik elkaar aan, what the heck waren we zojuist tegengekomen? We probeerden te bevatten wat we zojuist gezien hadden, toen we nog zo’n typje tegenkwamen, deze keer met een gouden tiara op haar hoofd, die zich voorstelde aan een nieuwe prooi. Ik walgde ervan toen ik het zag. Dat is gewoon verkapt bedelen! En anders dan de bruine muzikant op de brug vind ik het gewoon brutaal en laag. De meiden waren jong, spraken accentloos Nederlands en hadden blijkbaar tijd om op zaterdagmiddag te gaan bedelen bij het winkelend publiek. Misschien is het niet makkelijk om in deze tijd een baan te vinden, maar zo triest heb ik het nog nooit gezien. Ik was dan ook blij om een half uur later te zien dat ze weg waren. Mogelijk omdat de politie erop af kwam, of omdat ze zelf doorhadden dat ze zo echt niet genoeg geld bijeen schraapten om zich met carnaval lam te kunnen zuipen.

En Marco Borsato speelt helemaal geen elektrisch gitaar. Check je bronnen voor je je voordoet als een bekende zanger, meid.