Afgelopen weekend kreeg ik nog een laat verjaardagscadeautje. Ik was al meer dan een week niet meer jarig, maar het cadeau was nog niet aangekomen bij Q-man. Vandaar dat hij afgelopen vrijdagavond voor de deur stond met een pakje voor mij in zijn tas.
Ik wist al wel wat het was. Ik heb het hem aangewezen -”DIE!”- en het was het enige cadeau in mijn verlanglijstje dat besteld moest worden. Wat ik echter niet wist, the sneaky basterd, was dat hij er maar liefst twee van had besteld! Ik had namelijk Moleskine Passion Journals opgegeven en erbij verteld dat hij maar moest kiezen tussen recepten, films of boeken. Nu heb ik zowel ‘films’ als ‘recepten’. En wat zijn ze moooooi!

Lees verder . . .

Vandaag is het 2,5 jaar dat Q-man en ik een relatie begonnen. Ik weet nog hoe het kriebelde in mijn buik als ik bij hem was geweest, vlinders die je met geen insectenspray ter wereld koest kon krijgen. De eerste keer dat we afscheid namen op station ’s-Hertogenbosch, ik moest om twee over twaalf met de laatste trein naar huis, mèt kus op de mond (ja ja, heftig hoor) ontplofte ik bijna van geluk. Het was niet meer dan een simpele, snelle kus maar het gaf me genoeg energie om een kwartier later in vier minuten naar huis te fietsen – waar je normaal zo’n elf minuten over doet. Ik was on top of the world: hij vindt me leuk!

En daar zitten we 2,5 jaar later dan, volledig op de hoogte van elkaars aandoeningen, schoonouders leren kennen en halfnaakt door het huis zien lopen, jij fixt mijn computer en ik hou in de gaten dat je ook eens een schone boxer aantrekt. Die kus op het station lijkt zo ontzettend ver weg, alles ging toen zo makkelijk.

Maar ik zou het voor geen goud anders willen hebben. Die zomer in 2007 heb ik een jongeman leren kennen waarmee ik zeker weten verder mee wil gaan. Ik heb iemand gevonden die me nog steeds prachtig vindt als ik in mijn menstruatie-kleren met een menstruatie-gezicht mijn menstruatie-humeur eruit gooi. Iemand die een klein boodschapje voor me doet als ik me moe voel. Ik word gekroeld, gekust, geknuffeld, gemasseerd en geliefd, en dat terwijl ik ook niet bepaald de makkelijkste ben om mee samen te zijn. Ik voel me zo gezegend! Dus, ook al ben je er fysiek niet bij, ik proost met jou op de afgelopen 2,5 jaar en hoop dat er nog heel veel tijd aan vast geplakt mag worden. Happy anniversary hun!

Als ik in ’s-Hertogenbosch ga winkelen moet ik een brug over om van het station naar de winkelstraat te komen. Aan het begin van die brug zit altijd een bruine muzikant. Waar ze vandaan komen weet ik niet, het ‘liedje’ dat ze spelen is me al helemaal onbekend. De ene keer is het een kind met een accordeon, of met een mondharmonica, een enkele keer staat er een man met een saxofoon. Ik loop ze altijd voorbij, maar vraag me wel af: “Zal ik ze een Happy Meal geven?” Tegen de tijd dat ik de winkelstraat en daarmee de McDonald’s bereik ben ik de muzikant echter vergeten – en een paar uur later zit hij er ook niet meer.

Aan de bruine muzikanten op de brug ben ik wel gewend, als dat ene afstapje dat je al lang niet meer opmerkt maar waar je automatisch vanaf stapt. Maar op zaterdagmiddag wilden Q-man en ik de markt oversteken, toen we ter hoogte van de V&D werden aangesproken door een meisje.

“Mag ik jullie iets vragen?”

Ik kijk naar haar. Ze draagt een raar, felgekleurd petje en een grote neppe bril. Op haar gezicht zitten grijze en roze vegen schmink. Ze draagt een bonte jas en broek die je moeilijk serieus kunt nemen, en als accessoires houdt ze een speelgoedmicrofoon en een stoffen elektrische gitaar hangt over haar schouder. Goeiemiddag.

“Maar natuurlijk” zeg ik, beleefd als ik ben. En ik hoopte antwoord te krijgen op de vraag waarom ze een week te vroeg aan carnaval begonnen was.
“Ik ben Marco Borsato” begint ze, en dan ik zie dat de grijze veeg op haar kaken een baard voor moet stellen, “en mijn bedrijf is pas geleden failliet gegaan. En nu wil ik weer beginnen met het geven van optredens. Zouden jullie een kleine bijdrage willen leveren?”

Het blijft twee seconden stil. Ze zag mijn verwarring.

“Ik wil ook wel een liedje voor jullie zingen.”

Serieus?

“Eh, nee dank u. Fijne dag verder.”

En we liepen door. Terwijl we de markt overstaken keken Q-man en ik elkaar aan, what the heck waren we zojuist tegengekomen? We probeerden te bevatten wat we zojuist gezien hadden, toen we nog zo’n typje tegenkwamen, deze keer met een gouden tiara op haar hoofd, die zich voorstelde aan een nieuwe prooi. Ik walgde ervan toen ik het zag. Dat is gewoon verkapt bedelen! En anders dan de bruine muzikant op de brug vind ik het gewoon brutaal en laag. De meiden waren jong, spraken accentloos Nederlands en hadden blijkbaar tijd om op zaterdagmiddag te gaan bedelen bij het winkelend publiek. Misschien is het niet makkelijk om in deze tijd een baan te vinden, maar zo triest heb ik het nog nooit gezien. Ik was dan ook blij om een half uur later te zien dat ze weg waren. Mogelijk omdat de politie erop af kwam, of omdat ze zelf doorhadden dat ze zo echt niet genoeg geld bijeen schraapten om zich met carnaval lam te kunnen zuipen.

En Marco Borsato speelt helemaal geen elektrisch gitaar. Check je bronnen voor je je voordoet als een bekende zanger, meid.