Ik zou vandaag kunnen schrijven over het gedoe dat ik weer eens had op school (goh, houdt het ooit een keer op?) waardoor ik besloot dat ik de diploma-uitreiking niet wilde bijwonen. That’s right, ik was het zat en ben afgelopen vrijdagavond niet gegaan. Ik kan dan ook wel vertellen hoe blij ik naar buiten stapte na een bezoekje aan het VAVO, omdat het gesprek zo onwijs goed verliep. Misschien vertel ik daar later nog over. Of dat mijn recept van Eten Uit Blik gisteren gelinkt werd in een tweet van Misslipgloss en mijn gemiddelde bezoekersaantal zeven keer over de kop ging. Of over Q-mans verjaardag met mijn homemade appeltaart en door hem uitgekozen pastasalade. Eigenlijk heb ik best veel te vertellen. Maar ik heb iets veel leukers te vertellen; mijn ouders zijn zaterdag rond 17:30 op het vliegtuig naar Vancouver, Canada gestapt en zullen voor het einde van de maand niet thuis komen.

Als er iemand alleen thuis blijft duiden wij dat thuis aan met ‘gillend naakt door het huis rennen’, oftewel gewoon alles doen wat je normaal niet doet als er anderen bij zijn. Om die vier weken alleen iets minder alleen te laten zijn blijft Q-man hier de hele maand slapen. Vanaf het moment dat de vakantie werd geboekt en dit bekend werd gemaakt heeft Q zitten glimmen. En het was ook spannend, we hebben zestien weken afgeteld tot het eerste weekend van juli omdat we ons erop verheugden vier weken het rijk voor ons alleen te hebben. Vier weken mogen we bijna kostenloos samenwonen. Nu is het dan zo ver.

We hebben niet echt de moeite genomen afspraken te maken wat betreft huishouden. Het huishouden is ook vooral mijn ding; toen mijn ouders vorig jaar ons alleen thuis lieten stuurde ik hem naar de winkel voor nasi/bami-vlees en kwam hij terug met een pak shoarma-vlees. Wanneer ik thuis kwam van mijn werk zat de was van die ochtend nog in de wasmachine en rook ondertussen naar oud water. Gewoon een voorbeeld uit de vele frustrerende gebeurtenissen. Hij is ook degene die nog aardig wat uren aan school moet besteden terwijl ik in heel juli slechts drie keer hoef te werken. En als ik hulp vraag of vertel wat hij moet gaan doen, doet hij dat ook, dus ik vind het zo wel eerlijk verdeeld.
Wat ook ontzettend fijn is, is dat mijn ouders ongeveer een maand van tevoren zijn begonnen met het aanleggen van voorraden. Er liggen drie balen stro en zakken voer voor het konijn in de garage evenals genoeg kattenbakkorrels voor de poes en toiletpapier voor ons. De tweede lade in de vriezer ligt vol met vlees als kip, hamburgers, schnitzels, gehakt, tartaar en barbecue-spiezen. De derde lade van de vriezer bevat brood voor een hele week. In de vierde lade tref je 10 zakjes fijngesneden paprika’s in drie kleuren. Acht kilo rijst, het gewicht wat mijn moeder is afgevallen en waar ze mensen mee liet voelen wat ze kwijt was aan gewicht, mogen we ook gebruiken. Heel veel flessen frisdrank. Ik grapte voor hun vertrek nog dat we gerust een maand lang ingesneeuwd konden raken met deze voorraad, maar bij de eerste keer koken ging de olijfolie op. Dus ik moet sowieso wel naar de winkel . . .

Wanneer mensen me vroegen: “Heb je nog plannen voor de vakantie?” vertelde ik ze hier over. Ik ga deze zomer en dit hele jaar de grens niet over, maar dat maakt me niets meer uit als ik nu een maand lang naast mijn lief wakker mag worden en helemaal zelf bepaal wat ik ga doen. En het betekent misschien extra werk voor mij, maar door een wasje te draaien is nog nooit iemand vakantie verpest. Het wordt heerlijk, dat weet ik zeker.