Op tweede kerstdag werden Q-man en ik door schoonmama meegenomen naar de film. ‘Hebben jullie zin om Avatar te zien?’ vroeg ze, waarop Q als blij kind ‘JOAH!’ riep. Stiekem had ik er geen zin in. Stomme film, dacht ik, met vage fantasy-shit en een crappy verhaal. Maar om de pret niet te bederven ben ik meegegaan.
Ik zat niet zo lekker in mijn vel die dag, dat was misschien al duidelijk. Toen ik hoorde dat het een 3D-film zou zijn had ik er al helemaal geen zin in. ‘En dan de bios uitkomen met migraine zeker?’ Maar toch ben ik gegaan.

Regie: James Cameron
Jaar: 2009
Duur: 2:42 uur
Genre: Science-fiction, Avontuur

Jake Sully is een gehandicapte oorlogsveteraan in 2154. Wanneer zijn tweelingbroer sterft wordt hij gevraagd om zijn plaats in een experiment over te nemen; de tweelingbroer van Jake trainde jaren om op de maan Pandora te werken voor een groep wetenschappers. Pandora bevat namelijk waardevolle grondstoffen, die de mensheid graag wil hebben. Echter wordt de maan bewoond door Na’vi die hun wereld willen beschermen tegen de verwoesting door de mensen.
Jake kruipt bijna letterlijk in de huid van de Na’vi door middel van een Avatar; een Na’vi lichaam dat mentaal wordt verbonden aan Jake’s geest. Nadat hij na een patrouille verdwaald is geraakt ontmoet hij een Na’vi vrouw. Zij neemt hem mee naar haar dorp en voorzichtig wordt hij opgenomen in de gemeenschap. Ze leert hem hoe de Na’vi leven en waar ze in geloven. Jake raakt verliefd op haar, maar weet tegelijkertijd welke plannen de mensen voor haar volk in petto hebben.

De film was totaal niet wat ik verwacht had. Ik was namelijk bang voor het 3D gedeelte, dat je met een papieren brilletje met plastic glazen in de zaal zou zitten, en dat je migraine zou krijgen van de 3D effecten. Dat viel echt ontzettend mee. De bril was van plastic, maar leek meer op een wintersport-bril. Het werkt zo; de film wordt met 48 beeldjes per seconde gespeeld, dus twee keer zo snel als normale films. De sensor in de bril activeert je bril en daarmee gaan de twee glazen elkaar afwisselend aan en uit. Je hersenen registeren dat en maken er een 3D beeld van. (Althans, zo luidde de uitleg.)
Het beeld wordt iets mooier van de 3D animatie. Extreme effecten, zoals een monster of voorwerp dat het beeld uit lijkt te springen komt niet voor. Dus geen migraine! Waar het wel voor zorgt, is dat het scherm meer aandoet als een kijkdoos met diepte. Het voegde volgens schoonmama en Q-man wel iets toe, maar ik was duidelijk iets minder onder de indruk. Meer dan een ‘mwah, mooi’ heb ik niet ervaren.
En ja, de animatie was ook echt prachtig. Niets op aan te merken, het zag er gewoon geweldig mooi uit. En dat maakte de switches tussen animatie en acteurs ook niet raar of onnatuurlijk.

Genoeg over de animatie. Uiteindelijk gaat het om het verhaal. Ik moet echt zeggen dat ik geen fan ben van de genres fantasy en science-fiction, maar de film is me eigenlijk wel meegevallen. Samen met Q-man heb ik geprobeerd het verhaal door te prikken, maar dat ging moeilijk.
Waar ik mij aan heb geergerd is dat de film lang duurt. We hadden geen plaspauze en werden daarvoor gewaarschuwd bij de bioscoop; de film duur namelijk twee uur en drie kwartier. Twee uur lang had ik geen problemen, maar een kwartier later vond ik dat het verhaal wel eens mocht aflopen. Mijn aandacht was op en mijn kont was platgedrukt. Dus wees voorzichtig met je grote cola.
Ik vond het verhaal in het algemeen een mooie mix tussen fantasy, avontuur en romantiek. Je volgt het verhaal van Jake, die van gehandicapte veteraan verandert in een fitte Na’vi. Hij vindt zijn tweede ik en komt met een moraal, zoals we aan het eind van elke film verwachten. Het was ook in zekere zin vernieuwend, daar het inderdaad een science-fiction was, maar op een geromantiseerde manier. Geen slijmerige aliens, maar slimme, elegante wezens. Geschikt voor vrouwen, geschikt voor mannen, misschien geschikt voor wat oudere kinderen met een lange aandachtsspanne.

Enkele facts over deze fiction:

• Het geanimeerde gedeelte neemt één petabyte, oftwel 10.000 GB in beslag. Iets te groot voor je computer dus.
• Deze film heeft regisseur James Cameron twaalf jaar gekost na de release van Titanic. Hij moest wachten op de technologie om deze film te maken en heeft de releasedatum drie jaar moeten verzetten.
• De film kostte uiteindelijk iets van $400 miljoen.

En tot slot, als samenvatting van dit lange stuk, de trailer:

En toen kreeg ik van Roel de moeilijke taak om iets te schrijven over mijn daily visits, de blogs die ik het meest bezoek. Oei. Sowieso staan in mijn sidebar al de favoriete blogs, een beetje extra reclame zal geen kwaad kunnen. Ik ben echt een lurker en hoop hierbij een beetje goed te maken. Een paar van mijn daily visits:

Cherryfizz is de weblog van Gonny, de hippe huisvrouw. Had ik vroeger bij dat woord altijd een associatie met de Tokkies en mijn dikke stinkende oppasmoeder in groep vier, Gonny wist dat beeld bij te stellen. Digiscrappen, cupcakes bakken, nagels lakken; huisvrouw zijn is zo slecht nog niet!

Een dagelijkse portie leedvermaak vind ik op Fmylife. Volgens mij heb ik elke FML gelezen. Fmylife draait vooral om domme acties van mensen en ‘gebeurt mij weer’-dingen. Daarnaast bezoek ik ook Failblog graag. Bevat vooral foto’s van paradoxen, filmpjes van mensen die denken dat ze stoer zijn en associaties met intieme lichaamsdelen.

Misslipgloss is van Cynthia . . . maar dat wist iedereen al. Ik geef de verkies Misslipgloss boven Beautygloss omdat Cynthia vooral over merken en reviews schrijft, waar Beautygloss vooral technieken probeert te leren. Maar beide staan in mijn feedreader hoor. Gewoon een leuke site om bij te tutten.

Thefashionway hoort bij Iris, en Iris hoort in dit rijtje thuis. Gewoon omdat ze lief is. En omdat ze me blijft vergeven dat ik altijd vergeet terug te mailen.

Love2bake is de daily baking-visit die ik doe. Behalve een geweldig zeepster is Barbara het levende bewijs dat ook niet-Nigella’s heerlijke en prachtige dingen kunnen maken in de keuken. Daarbij heeft ze de skills om haar baksels vast te leggen met prachtige foto’s. Werkelijk een aanrader voor ieder die graag in de keuken staat.

Ik ben overigens echt uitgeput, dus ik tag niemand. (Ik ben eraan gewend een spelbreker te zijn, sorry. ) December is bijna afgelopen en ik hoop ook snel uit deze rare maand te komen. Things aren’t looking good en 2010 belooft een spannend jaar te worden. Maar voor we zover zijn kook ik nog twee kerstdiners en breng ik de dagen door met Q-man. Lezers, geniet van de sneeuw (voor zover dat lukt), van de vrije dagen, van je familie, van lekker eten, maar vooral van wat je hebt.