Hoe geëmancipeerd en feministisch ik ook wil zijn, het lukt me niet om achter het aanrecht vandaan te komen. Ik wilde bijvoorbeeld leren hoe je auto’s moet repareren, maar mijn zes voor techniek (in de brugklas nota bene, waar de lessen techniek niets voorstellen) nekte me. En nu ik sinds anderhalf jaar het koken en bakken heb ontdekt gaat het me echt niet meer lukken. Ik ben totaal verslaafd aan eten. Als ik stevig moet lunchen maak ik een kom pastasalade in plaats van een stapel boterhammen met kaas te smeren en ik ben het gelukkigst als ik met restjes een maaltijd improviseer. De keuken is mijn wereld, de garde mijn scepter, de potten en pannen mijn onderdanen.
Ik werd dan ook helemaal wild toen ik op deze schorten stuitte, bijna te mooi om vies te laten worden! Kleurtjes, stipjes, streepjes en strikjes; als ik deze cuties kon dragen kwam ik echt nooit meer de keuken uit.

Ja, dat is nog eens iets anders dan de simpele Hema-schorten he? Deze schorten en vele varianten hierop zijn te koop bij Carolynskitchenonline, helaas hangt er gemiddeld wel een prijskaartje aan van $40 per stuk (ongeveer €30). Misschien maar even zoeken naar een naaimachine-goeroe zoals mijn mams, of een rijke vent trouwen.

Ik had eigenlijk helemaal geen voornemens voor het komende jaar en maakte me ook niet druk om de jaarwisseling. Ik heb er nu achttien meegemaakt en ken het kunstje nu wel; aftellen, zoenen, het glas heffen, vuurwerk kijken en vol goede moed beginnen aan je waslijst met voornemens. Vele jaren heb ik geprobeerd om me vanaf 1 januari te gedragen als Perfect Persoon. Op 4 januari was ik weer dezelfde luie, slecht etende en saaie persoon.

Tegenwoordig probeer ik niet meer zozeer mezelf te verbeteren, maar juist te kijken wat ik wil bereiken. Ik kijk terug op een jaar en denk ‘he, dat heb ik nu aan mezelf gemist’. Ik zal immers nooit sportief worden omdat ik dat nu eenmaal niet ben. Ik zal niet wekelijks bij de familie op bezoek gaan omdat ik nu eenmaal geen familiemens ben. Voor het komende jaar heb ik andere wensen die mij niet zozeer een beter en gezonder mens maken, maar hopelijk wel gelukkiger.

• De klarinet moet weer uit de koffer. Voor mij gevoel heb ik al eeuwen niet meer gespeeld, maar waarom niet? Ik kan zo jaloers worden op muzikanten op televisie of in de krant; ik kan ook goed spelen! Maar dan moet ik wel even aan mijn technieken werken en weer embouchure opbouwen. Dit jaar wil ik dus weer een paar keer per week klarinet spelen.
• Ook mijn kennis en techniek van koken wil ik uitbreiden. Eieren scheiden bijvoorbeeld, ik ben al zover dat ik ze kan breken zonder stukken schaal in mijn omelet te gooien, voor meringue en mousse zou het fijn zijn als ik iets meer kon dan dat. Ik wil leren improviseren zoals bij Ready, Steady, Cook en relaxed koken zoals alleen Nigella dat kan, en een persoonlijke touch kunnen geven aan mijn gerechten.
• Het huis uit gaan . . . ooh la la, dat zou tof zijn! Laat ik zeggen dat ik me thuis gewoon niet meer prettig voel en graag op eigen benen wil staan. Of het dit jaar gaat lukken is een ander verhaal. Goed, misschien niet direct het huis uit, maar mijn uitzet bij elkaar sparen is ook een perfect doel.
• Ecologisch verantwoorder gaan leven. Ik eet al jaren geen vlees meer, trek warme kleren aan i.p.v. de verwarming hoger te zetten en pak meestal de fiets en het openbaar vervoer om ergens te komen. Maar ik denk dat het beter kan; apparaten echt uitzetten als ik ze niet gebruik en niet meer stand-by, afval strikter scheiden, de douchekop dicht wanneer mijn conditioner intrekt, geen plastic tasje meer vragen in winkels . . .

*pakt een glas Jip & Janneke champagne*

En dan nu, lieve bezoekers van me, gelukkig 2010. Dat het maar een gelukkig jaar mag worden. Dat jullie veel liefde zullen krijgen, nog meer liefde zullen geven, leren van onze fouten, genieten van het leven en alles wat we hebben.

*proost*

December, het is ieder jaar weer wat anders. Vier jaar geleden was het nog duidelijk; we begonnen allemaal opgewonden te roepen wanneer Sinterklaas op de deur klopte. Kerstnacht bracht ik door met de muziekvereniging, spelend in verschillende straten van onze stad en dronk ik stiekem glühwein en Jägermeister tot ver na middernacht. Eerste kerstdag was ik brak, roken mijn ouders wat ik in de kerstnacht had gedronken en aten we ’s avonds chique eten van de ‘nette borden’. Tweede kerstdag aten we met de familie bij opa, waar we Chinees haalden, wat voor opa’s doen erg luxe is.
Toen kreeg ik dikke verkering met Q-man en bestond kerst ineens uit een Zaltbommel- en een Den Bosch gedeelte. Eerste kerstdag waren we bij mij thuis, tweede kerstdag gingen we naar hem. Spannend was dat. Op tweede kerstdag ontdekte ik dat er cadeautjes van mij werden verwacht (oei . . .), hoorde schoonmama luidruchtig seksen met haar toenmalige vriend en lag ik met Q-man in bed (wat destijds nog super spannend was).

Dit jaar heb ik mijn schoonmoeder eind november moeten reserveren zodat ik tweede kerstdag bij haar ben. Bovendien leek het Q-man en mij leuk om met de kerst samen het diner te koken. We koken dan voor twee gezinnen een driegangenmenu, waar uiteraard geen van onze ouders bezwaar tegen had. Tot nu toe komt het erop neer dat ik de enige ben die met gerechten en ideeën komt, zo heb ik voor het ene gezin (dat van hem) al bijna een menuutje rond. Het andere gezin, met andere wensen en smaken tast echter nog volledig in het duister. Dan leg ik wat recepten over en vraag ik Q-man ‘Zou je dit willen maken?’ om het antwoord te krijgen: ‘Ja, dat kan.’
De cadeautjes, waar ik afgelopen jaren het geld niet voor had of geen besef dat het mijn taak was, liggen ook in mijn handen. En wanneer je cadeautjes koopt voor je schoonmoeder en aanhang is het lullig om je eigen familie niets te geven. Dus hatsikidee, Lyds, verzin en betaal jij eens even leuke cadeautjes voor acht personen! Of wilde je zelf ook nog iets hebben?
Ik mis alleen nog de arrenslee en een dikke buik en witte baard. En een goed gevulde bankrekening zou ook niet mis zijn.

Wat heb ik me op de hals gehaald?

Voor het eerst sinds zestien jaar is Sinterklaas niet meer een gulle gever, maar een figuur op televisie die zingt met de Jostiband. Terwijl er nog grote schappen met kruidnoten en chocoladeletters staan, loop ik in de Hema om alvast het eerste kerstcadeau te kopen. De prijs ligt anderhalf keer zo hoog als mijn budget per persoon, toch leg ik het in mijn mandje. En terwijl ik me omdraai word ik getrokken naar het schap met de RVS kookspullen.

Maatlepels zoals die van Nigella! Hup, mijn mandje in. En hoewel we niet aan Sinterklaas doen vanavond en ik me heel slecht voel dat ik ‘zomaar’ het geld aan mezelf uitgeef vind ik dat ik ze alvast heb verdiend. Als hulp-kerstman ben ik blij met een klein cadeautje van Sinterklaas.