Eind februari woonde ik een perspresentatie bij van het salonmerk J Beverly Hills. Het merk is vrij exclusief omdat het op een beperkt aantal plaatsen verkocht wordt. Wat ik die avond heb geleerd over de producten van J Beverly Hills kun je hier lezen. Inmiddels heb ik de J Beverly Hills control shampoo en conditioner uitgebreid kunnen testen en er een mening over gevormd. Heeft het merk zijn beloften waar kunnen maken?

De verpakking vind ik mooi strak, maar had zo zijn plus- en minpunten. Zo moet je op de dop drukken om deze te openen, en is deze makkelijk van de fles te draaien als je het laatste restje eruit wilt krijgen. Het chique gevoel van de strakke verpakking is ook leuk. Daar tegenover staat dat de shampoofles er precies hetzelfde uitziet als de conditioner. Een momentje van oplettendheid en je staat met een dot conditioner in je hand, terwijl je shampoo nodig had. Ik denk dat dat iedereen wel eens is overkomen.

Tijdens de presentatie kreeg ik een advies om de control-lijn te proberen, die bestaat uit een shampoo en een conditioner. Ik vond zelf dat mijn haar heus niet zo pluizig was, wel een beetje dun maar verder redelijk glanzend. En na het lezen van de beschrijving twijfel ik of ik de juiste shampoo mee heb gekregen. “(…) will subdue and detangle thick coarse to unruly curly hair“. Ik heb geen dik kroeshaar en ik heb ook geen onhandelbaar haar. Met het gebruiken van een eenvoudige conditioner kan ik veel pluis voorkomen. Maar deze shampoo werd mij aangeraden, dus ik heb erop vertrouwd dat het oordeel goed was.

Ingrediënten shampoo

J Beverly Hills benadrukt maar al te graag dat hun producten parabeen- en sulfaatvrij zijn. Parabenen zijn conserveringsmiddelen die vaak ik cosmetica voorkomen. Sulfaten zijn beter bekend als Sodium Laureth Sulfate/Sodium Lauryl Sulfate, wat vrij agressieve reinigingsmiddelen zijn. De beweringen kloppen, in plaats van SLS/SLES zit een een sulfonaat (zuur) in en aparte middelen om het te laten schuimen. Wat mij tegenvalt is dat er meer parfum in zit dan essentiële oliën. J Beverly Hills maakt uitgebreid reclame met het gebruik van essentiële oliën in haar producten, maar in werkelijkheid is de hoeveelheid oliën die erin zitten verwerkt te verwaarlozen.

Op de verpakking staat een klein logo met een konijn en onleesbare letter. Ik herken het logo niet en kan het ook niet online vinden. Als ik probeer uit te vissen of J Beverly Hills proefdiervrij is, is het merk op geen enkele online lijst te vinden. Mocht je cruelty free cosmetica belangrijk vinden, dan zou ik J Beverly Hills overslaan.

Ingrediënten conditioner

Ik wilde heel graag dat deze shampoo zou werken voor mij. Dat ik fantastisch mooi haar zou krijgen en verliefd zou worden op dit high-end merk. De eerste wasbeurten volgde ik de instructies netjes op (conditioner van onder naar boven aanbrengen) en lette ik nauwkeurig op eventuele veranderingen. Nog niks, mijn haar was een beetje statisch en pluisde nog een beetje. Na twee of drie weken kwam er verandering in mijn haar, maar niet de positieve resultaten waar ik op hoopte.

Mijn haar begon een beetje viezig te voelen. Dit merkte ik voor het eerst op toen ik bij mijn ouders van het zonnetje zat te genieten. “Misschien komt het door de hitte van mijn haar,” dacht ik, en ging door met het gebruik van deze haarproducten. Maar de viezigheid bleef. Mijn haar werd steeds sneller vet en ook de haarlengten (die normaal niet vies worden) voelden vettig aan. Alsof de conditioner er niet helemaal uitgespoeld was. Dus ik begon er extra op te letten dat ik mijn hoofdhuid goed (en voorzichtig) waste en nam extra de tijd en aandacht om de conditioner uit mijn haar te spoelen. Geen effect. Mijn haar zag er nu bijna constant vettig uit, voelde vies en hing slap langs mijn gezicht. De enige glans van mijn haar kwam van het vet en het pluisde nog evenveel, of even weinig, als voorheen.
En toen ben ik maar met de J Beverly Hills shampoo en conditioner gestopt.

Ik vraag me nog steeds een beetje af of de shampoo überhaupt geschikt was voor mijn haar. Daarom wil ik ook benadrukken dat dit MIJN ervaring is met één shampoo, en dat ik zeker niet van mening ben dat het hele assortiment ruk is. Al vind ik de prijs van J Beverly Hills producten wel te hoog om een andere shampoo van hun te proberen.

De producten van J Beverly Hills zijn te koop in de John Beerens webshop of in de kapsalon van John Beerens. Zowel de J Beverly Hills shampoo als de conditioner kosten €24,95 per stuk voor flessen van 350 ml.

De producten in deze blogpost zijn gesponsord. Lees mijn disclaimer.

Dus . . . heeft iedereen een fijn weekend (gehad)?

Mind you, ik ken dat kind niet, ik ken dat gezin niet, en het werd een knuffel van +20 seconden. De papa, mama, bijbehorende opa en oma en ook Quinten beginnen te lachen. Op dat moment komt mijn vader langs geslenterd en ziet een wildvreemd kind aan mijn benen geklemd. Na een kort ‘huh?’-gezicht schoot ook hij in de lach. We snapten er met z’n allen niets van. Maar ìk kreeg ‘m, die innige knuffel, en het maakte mijn hele Koninginnedag de beste van de afgelopen tien jaar.

En ineens word je dan niet meer wakker in een leeg huis, met je gezicht naar het gele behang gedraaid en de buren die met veel lawaai naar school gaan. Ineens word je wakker bij een blauw geverfde muur terwijl je moeder beneden met haar kruk een extra zwarte streep over de muur trekt. Ik schrik niet als ik wakker word, daarvoor voelt deze kamer te vertrouwd aan, maar ik voel me overdag wel een beetje verdrietig als ik terugdenk aan onze relatieve vrijheid in het vorige huis.

De verhuizing zelf ging redelijk goed. Quinten had een opslagruimte gehuurd welke we voor ¾ wisten te vullen. Van tien uur ‘s ochtends tot vijf uur ‘s middags zijn we bezig geweest met het inladen, heen en weer rijden en uitladen van spullen. En toen hadden we nog niet eens álle spullen overgebracht! Dat had ik ook niet verwacht om eerlijk te zijn. We waren ondertussen zo moe van het verhuizen dat we de rest achter hebben gelaten, en deze spullen ruimen we dit weekend nog op. Het is super vermoeiend (en helaas ook verspillend) werk maar het moet nu eenmaal gedaan worden. Gelukkig mogen we een stuk langer doen over het uitpakken en opbergen van onze spullen.

Ondertussen heb ik, net zoals ik op het oude adres vooral huisvrouw was, hier de dagelijkse klusjes opgepakt. Dat vind ik ook niet meer dan normaal voor een volwassen kind dat bij haar ouders woont. Maar in dit geval zijn mijn vriend en vader de hele dag weg, is mijn vader daarnaast ‘s avonds weg om het feest voor Koninginnedag te organiseren en is mijn moeder nog altijd slecht ter been. Nu mag je één keer raden wie er dinsdag een bult vuile was stond weg te werken. Ik heb een kleine deuk weten te maken in de stapel vuile was maar het gaat traag.
Zo moet ik erg wennen aan de methodes van mijn ouders. Tussen Quinten en ik was alles bonte was, er waren te weinig witte t-shirts en handdoeken om een exclusief witte was te draaien, en te weinig delicate kledingstukken om regelmatig een handwasje te doen. Mijn ouders hebben regelmatig een rode lading was, lichte kleuren delicaat en donkere kleuren delicaat en dan nog eens een rode delicate was, naast de verdeling van gewoon donker, wit en bont. En als je dat al ingewikkeld vindt, dan hebben we het nog niet gehad over wat er wel en niet de wasdroger in mag!
En iedere dag wordt er door vier personen opnieuw kleding, sportkleding en handdoeken in de wasmand gegooid. Nee, hier ben ik nog wel even zoet mee.

En ik stofzuig de woonkamer iedere dag (dat is echt nodig hier), kook het eten als de mannen thuis komen en breng nog wat verhuisdozen van de garage naar mijn zolderkamer. ‘s Avonds plof ik in mijn bed, zonder nog energie te hebben om te piekeren over het sociale drama dat ik deze week te verduren kreeg. Misschien is dat maar goed ook. Ik probeer nu weer een beetje de draad op te pakken, een nieuw ritme te vinden en leuke dingen te doen. Komende week is Quinten vrij van stage (wat een luxe!), ga ik samen met hem en mijn vader vrijwilligerswerk doen tijdens Koninginnedag en hoop ik weer eens de keuken in te gaan om cupcakes te bakken.

Ik rust nog even wat verder uit, en ik hoop dat jullie allemaal een leuk weekend en een fijne Koninginnedag hebben.

Tijdens het verhuizen kwamen we er maar weer eens achter hoeveel kleding Quinten en ik samen hebben. Een maand terug had ik zijn t-shirts met slijtageplekken weggedaan en dat ruimde al flink op. Er ging een grote plastic zak naar de textieldump en er ontstond meer overzicht. Het is echter een stuk moeilijker om kleding weg te doen waar niets mis mee is, maar die je al ruim een jaar niet hebt gedragen (om welke reden dan ook). Een mooi klusje om achter de hand te houden voor een luie zondagmiddag of een overproductieve maandagavond.

Een nicht van mij heeft de volgende methode toegepast op de overhemden van haar man: hij had namelijk een kast vol overhemden en droeg een gedeelte niet, maar wilde er nooit afstand van doen. Ze vond dat er maar eens ruimte gemaakt moest worden. Alle overhemden die op dat moment in de kast hingen, draaide zij zo dat de kledinghanger met de haak naar de achterkant hing. (Zie foto.) Haar man pakte toen weer iedere dag een overhemd uit de kast, droeg deze, en gooide deze in de wasmand. Wanneer zij een overhemd had gewassen hing zij deze terug met de haak naar de ‘goede’ kant. Na een jaar hingen de ongebruikte hemden nog steeds met een omgedraaide kledinghanger, zodat ze wist welke zij weg kon doen.

Onbewust kun je veel kleding in bezit hebben die je eigenlijk niet wilt bewaren. Dames (en heren) die planken in hun kast hebben, daag ik uit om een stapeltje kleding van de plank te pakken en daar het onderste kledingstuk van te pakken. Draag je dat nog wel eens? Heb je het überhaupt gemist? En als het antwoord nee is, laat het kledingstuk dan los en maak daarmee ruimte voor kleding die je wèl met plezier draagt.

Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht is een hele mond vol voor een boek. De 15-jarige Christopher Boone woont bij zijn vader. Zijn moeder is enkele jaren daarvoor overleden, waardoor zijn vader er nu alleen voor staat. Overdag gaat hij naar een school voor kinderen met een verstandelijke beperking, maar ondanks dat is hij zó goed in wiskunde dat hij er een groot examen in mag afleggen. Dat ogenschijnlijk eenvoudige leven wordt door de war geschopt wanneer de hond van de overbuurvrouw op mysterieuze wijze om het leven komt. Christopher hield van deze hond en is vastbesloten uit te vinden wie de hond om het leven heeft gebracht. In zijn zoektocht komt hij achter meer geheimen dan hij eigenlijk gewild had.

Alles wordt vanuit het perspectief van Christopher verteld. En ik vond het best bijzonder om te lezen hoe een autist door de dag heen komt. (Da’s nie makkelijk nie, kan ik je vertellen.) Zijn afschuw voor de kleur geel en bruin geven nog wel de minste problemen. Christopher communiceert op een heel andere manier met niet-autistische mensen en ervaart angst bij dingen die wij heel normaal vinden. Ik vond ook juist dat dit het verhaal de nodige luchtigheid gaf. Want ondanks dat het boek in de categorie Young Adults valt, is het een moeilijk onderwerp.

Pas in 2009 (het boek werd uitgegeven in 2003) kwam auteur Mark Haddon met een verklaring op zijn website. Hoewel Christopher altijd wordt omschreven als iemand met het syndroom van Asperger, heeft Haddon zijn hoofdpersoon nooit dat label meegegeven. Ik dacht ook altijd dat het hier ging om Asperger, al kan ik wel zien waarom hij dit niet heeft vastgelegd. Het valt immers in het Autisme Spectrum Stoornis, wat betekent dat autisme geen vaste stoornis is maar in heel veel vormen kan voorkomen. Ondanks dat Haddon zegt weinig van autisme af te weten, heeft hij wel heel goed begrepen wat de stoornis inhoudt. Ik heb Quinten al heel lang geleden gevraagd om het boek ook eens te lezen en zijn visie erop te geven, maar mijn liefje is helaas niet zo’n lezer als ik en begint nooit aan het boek.

Conclusie: Eén van de betere boeken als het gaat om het autisme spectrum stoornis, geheel fictie maar wel met een duidelijk beeld wat de stoornis dagelijks inhoudt. En ook buiten het hele ASS-onderwerp een bijzonder boek.

“Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht” is o.a. te koop bij Bol.com voor €12,50

In deze blogpost staat een gesponsorde link. Lees mijn disclaimer.

Verhuizen, verhuizen, verhuizen; het lijkt wel of ik nergens anders meer over kan praten! Was ik er vorige weken nog mentaal mee bezig, nu ben ik fysiek druk bezig met het inpakken van bananendozen. En jeetje, wat hebben we veel spullen! In alle enthousiasme van het bijeensparen van mijn uitzet zaten we ineens met zestien dinerborden (waarvan vier gekocht en de rest gekregen). We zijn maar met z’n tweeën! Ik kan in ieder geval een behoorlijk diner geven. Het is gelukkig niet alleen slepen en sjouwen de hele dag. Er zitten ook wat leuke voordelen aan de laatste week voor het verhuizen.

• Je waardeert ineens de vrijheid die je met zijn tweeën hebt. Zelf bepalen wat je eet, hoe laat je eet, en stompzinnige programma’s op televisie kijken zonder commentaar te ontvangen. Dat is zeker een motivatie om snel weer een eigen woning te vinden.

• De voorraadkast moet zo veel mogelijk leeggegeten worden, dus dat betekent lunchen met risotto of pasta.

• Privacy is ook zo’n ding. Nu kunnen we nog rustig onze zorgen uitspreken als we op de bank zitten, straks moeten we zachtjes doen en opletten dat er niemand per ongeluk meeluistert als wij dat niet willen.

• Declutteren, oftewel afstand doen van spullen die je toch niet gebruikt en daarmee de hoop rotzooi verkleinen. Dat voelt wel heel lekker.

• En je komt allemaal mooie spullen tegen waarbij je denkt: “Ohja, die had ik ook nog!”

• Onze inkomsten blijven ongeveer hetzelfde, onze uitgaven worden veel minder. Dus we kunnen eens flink gaan shoppen! (Verstandige dingen shoppen, hè. Niet onnodige rommel.)

• Deze zomer in een prachtig bloeiende tuin kunnen zitten, in plaats van de bestrate achtertuin die we hier hebben.

Quinten heeft vandaag vrij genomen van zijn stage voor de laatste loodjes. De huisdieren zijn al op hun nieuwe adres. We gaan de huur van een opslagruimte regelen voor o.a. de wasmachine en vaatwasmachine. Onze meubels schroeven we vandaag uit elkaar en de laatste dozen worden ingepakt. En dan is het morgen D-Day en wonen we op de zolder van mijn ouders. Ik wens jullie een fijn weekend en hoop zo snel mogelijk weer het bloggen op te kunnen oppakken.

Ik ben niet ècht bezig met het gebruik van natuurlijke producten. Het is leuk als de pastasaus geen conserveringsmiddelen bevat en er plantaardige oliën aan mijn douchegel zijn toegevoegd. Voorlopig moeten spullen vooral in mijn budget passen voordat ik ga kijken naar natuurlijke producten.
De Kruidvat Pure & Nature sensitive dagcrème wilde ik echter een kans geven. Het klinkt bijna te goed om waar te zijn; een goedkope dagcrème die makkelijk te verkrijgen is en dan ook nog eens vol zit met biologische oliën! Wanneer iets te goed klinkt om waar te zijn, heb ik geleerd, is dat ook meestal zo. De nieuwsgierigheid won het uiteindelijk van mijn scepsis en ik heb de dagcrème een paar weken lang uitgeprobeerd.

Ik koos bewust voor een product voor Kruidvat om de volgende redenen:

1. Kruidvat is makkelijk bereikbaar, dus ik hoef weinig moeite te doen om aan deze producten te komen
2. Kruidvat is lief voor mijn treurige budget
3. Kruidvat test haar eigen merk producten niet op dieren volgens Proefdiervrij.nl

Of de producten dan ook echt natuurlijk zijn, is een tweede. Voor mij is het een leuk extraatje, niet iets waar ik bewust naar op zoek ben, maar desalniettemin wil ik weten of de bewering waar is of niet. Op de verpakking staat het BDIH-logo waar ik sceptisch over ben. (Uitgebreide informatie over het logo vind je op ProjectNaturalBeauty.) Een eigen keurmerk verzinnen is niet moeilijk, niet illegaal en is moeilijk te controleren. Zo beweert het keurmerk dat alle plantaardige stoffen van biologische oorsprong zijn, het product dierproefvrij is en er geen synthetische geur- en kleurstoffen in zitten. Het is prachtig als alle beloftes kloppen, maar ik sta sceptisch tegenover keurmerken zoals deze.

De ingrediënten zien er goed uit. Helaas zit er veel alcohol in, zit er redelijk veel parfum in (ondanks dat deze niet synthetisch is) en door de toevoeging van bijenwas is het niet veganistisch. Het is mogelijk dat de alcohol van plantaardige oorsprong is, echter staat dit nergens aangegeven. Tegenover de ‘slechte’ stoffen staat een verzameling plantaardige oliën en stoffen waarvan ik toch een klein beetje onder de indruk ben. Ik kan geen ingrediënt ontdekken dat ikzelf echt fout noem. Ook zit er een kleine hoeveelheid vitamine E (tocopherol) in. In mijn ogen is dit een overwegend natuurlijk product.

Ongeacht of dit een natuurlijke dagcrème is of niet, vind ik het een heel fijn product. Het komt een beetje dun uit de tube, het doet denken aan een reinigingsmelk, en smeert daardoor makkelijk uit. Wat mij opvalt, is dat de crème nog best sterk ruikt. Lekker, maar overheersend. Dat vind ik jammer omdat ik parfum in een dagcrème een nutteloze toevoeging vind. En niet iedereen kan een sterk geurende crème waarderen. De geur ruik je overigens niet meer wanneer je je gezicht hebt ingesmeerd.

Mijn huid, een vochtarme vette huid, knapte echt op van deze crème! Mijn huid is vochtarm en maakt daardoor extra talg aan waardoor deze vet wordt, heeft vaak last van schilfertjes en droogtelijntjes. Nadat deze dagcrème is ingetrokken voelt het heel zacht aan. Niet vet, maar soepel alsof je zojuist een gezichtsmasker hebt laten intrekken en hebt afgespoeld. Ik merkte geen veranderingen in de hoeveelheid puistjes en mijn huid werd nog steeds een beetje vet, maar het schilferen van mijn voorhoofd nam duidelijk af. Zoals je hoort ben ik heel tevreden over de dagcrème.

Ik denk dat dit een goede ‘middenweg’ crème is, voor mensen die wel iets natuurlijkers op hun huid willen smeren maar er geen hoge eisen aan stellen. Lekker betaalbaar en makkelijk te verkrijgen, en qua ingrediënten al een stuk natuurlijker dan reguliere dagcrèmes. Mijn huid heeft hij in ieder geval gehydrateerd en overtuigd.

Kruidvat pure & nature sensitive dagcrème kost €2,99 voor 50 ml.

Sinds drie weken is Quinten bezig met stage voor zijn opleiding Game Architecture And Design (videogames programmeren). Hij werkt in opdracht aan een spel voor Stichting SAM, een stichting die dolfijntherapie biedt aan kinderen met het syndroom van Down, autistische stoornissen of aanverwante syndromen. Hiervoor moet hij een spel maken dat aansluit op de therapie. Tijdens een meeting met de projectleiders werd Quinten uitgenodigd om de speciale SAM-dag in het Dolfinarium bij te wonen. Dit was een actie, open voor het publiek, om te zien wat de therapie inhield en de stichting te sponsoren. Voor een gereduceerde prijs konden we naar binnen.

Quinten was hiervoor nog nooit naar het Dolfinarium in Harderwijk geweest. En hij had ook nog nooit met pech langs de snelweg gestaan. Om het ongemak van het OV te omzeilen, boden mijn ouders namelijk aan ons ‘even’ een lift te geven van ‘s-Hertogenbosch naar Harderwijk. (Super lief van mijn ouders. ) Maar vlak voor afslag Culemborg gaf de auto een melding dat de motor te heet werd en stonden we te koukleumen in de berm. (Wegens veiligheidsredenen moet je bij pech je auto op de vluchtstrook zetten, uit de auto stappen en in de berm wachten op hulp.) Eén auto van slechts 3 jaar, Quinten en ik die op tijd in Harderwijk moesten zijn en mijn moeder die nog altijd op krukken loopt. We zijn door de ANWB Wegenwacht geholpen en zijn met ruim een uur vertraging opnieuw vertrokken, deze keer met de dienstauto van mijn vader. Een avontuur op zich, als ik dat even mag zeggen.

Gelukkig waren we nog op tijd om de dolfijnenshow, bedoeld voor de SAM-gasten, bij te wonen. We moesten rennen maar werden nog binnen gelaten. Quinten had nog nooit echte dolfijnen gezien, dus die show vond ik wel een must om bij te wonen. Hij is het nu met mij eens; dolfijnen zijn leuk. En daarna renden we door om een demonstratie van de dolfijnentherapie bij te wonen. Het was ijskoud en we konden niet zo veel zien, maar veel vragen van ons vonden daar een antwoord. Want waarom zou je een dolfijn gebruiken als je ook een mens kunt inzetten voor de therapie?

Omdat dolfijnen leuk zijn, daarom. De kinderen hebben moeite met o.a. communicatie en emoties. Iedereen wil wel een dolfijn aaien, zo ook deze kinderen, die zo een extra motivatie hebben om de therapie te volgen. Dolfijnen zijn altijd vrolijke dieren, zien er allemaal vrijwel hetzelfde uit, ze reageren consistent op je gebaren en vereisen oogcontact om mee in contact te komen. We zagen een jongen met een meervoudig complexe ontwikkelingsstoornis die vol vertrouwen contact legde met een dolfijn en hem kunstjes liet doen. Een jongetje met het syndroom van Down leerde langere zinnen uit te spreken tijdens de therapie. Een andere moeder vertelde dat niet alleen haar dochter meer zelfvertrouwen kreeg en beter kon communiceren, het hele gezin profiteerde ervan dat het meisje zich zo veel beter voelde. Het was prachtig om te zien, en als je ernaast stond zag je dat de therapie zin had.

We hebben de dolfijnenshow gezien, het zeeleeuwentheater bezocht, bij de snorrenshow (walrussen) gezeten en een rog geaaid. Tussendoor spraken we nog een projectmanager van Quintens stage en de oprichter van Stichting SAM. Ik vond het ook heel bijzonder om het mee te mogen maken, niet in de laatste plaats omdat ik nu zelf partner ben van iemand met een lichte gedragsstoornis.
We vertrokken al rond drie uur uit het park omdat we alles wel gezien hadden en omdat het erg koud was. Dat was maar goed ook, want we hebben drie uur met het openbaar vervoer gereisd voordat we thuis waren. Helaas betaal ik daar de volgende dag/dagen de prijs voor, maar het was het helemaal waard.