Zo zie je maar: je woont al vijf maanden niet meer bij je ouders, maar er zijn nog altijd huishoudelijke spulletjes die je in huis moet halen. Een naaisetje is ook niet het eerste item waar je aan denkt wanneer je uit huis gaat. Met de zee van vrije tijd en het chronische gebrek aan geld moet je creatief zijn als er iets kapot gaat. Zo had ik al langere tijd een tote bag liggen waarvan de hengsels kapot waren. Die tassen kun je overal en nergens vinden, gratis of voor een spotprijsje, maar ik heb deze eens cadeau gekregen en vind ‘m fijn en mooi genoeg om te bewaren. Reparatie it is!

Voor dit setje (een plastic doosje met verschillende naalden en 12 rolletjes gekleurde naaigaren) betaalde ik slechts €0,39 bij Action. Niet geschikt voor grote projecten, wel voor kleine reparaties aan kledingstukken. In een lekker compacte verpakking.

En nu kan ik mijn tas weer gebruiken. Fijn voor kleine boodschappen en een stuk beter voor het milieu dan iedere keer een plastic tasje van de winkel mee te nemen.

Ik kwam donderdagochtend net uit de HEMA van mijn oude woonplaats gelopen. Het was niet zo’n beste dag, met enkele dikke pukkels die mijn gezicht ontsierden, mijn ietwat vette haar in een staart gebonden en ik was op weg naar de psycholoog omdat ik wat stof tot nadenken had. Ik had zojuist een nieuwe muts en handschoenen gekocht aangezien mijn oude paar al lang vermist was.
Ik had haar niet gezien omdat ik tegen de zon in moest kijken, en toen ze mijn naam riep, kon ik ook haar stem niet meteen herkennen. Maar ze zag er nog net zo uit als zes jaar geleden. Volwassener, maar verder geen druppel veranderd.
D. ken ik al sinds de basisschool, waar we nog goede vriendinnen waren. En ook in de brugklas zagen we elkaar dagelijks in de pauze. Toen werd ik 14 jaar, ging naar de derde klas VWO en werd ineens onverklaarbaar ziek. Dat is het punt waarop het contact met D. en eigenlijk al mijn vriendinnen verwaterde.

We hadden elkaar vijf jaar niet gezien. Ze begon te vertellen over haar stage, dat die hier in de binnenstad zat. We zijn in dezelfde week jarig, maar schelen een jaar, en zij zou dus op haar 21ste succesvol afstuderen van haar MBO-opleiding. “En hoe gaat het met jou?”

Ik had geen tijd om uitgebreid te kletsen, ik had immers een afspraak waar ik naartoe moest, dus ik somde de feiten maar op. Nog altijd chronisch ziek sinds ze me voor het laatst zag, geen opleiding, geen werk en dus geen geld, ik woon in een ‘prachtwijk’ en ik vind mezelf zó moeilijk dat ik een psycholoog nodig heb. Dat laatste vertelde ik haar niet, maar ik voelde het wel. Ik heb dingen waar ik gelukkig en trots op kan zijn, maar ik heb nog niks bereikt.

Het voelt niet fijn voor mij om bij te kletsen met mensen. Ze vertellen over hun school, werk en sociaal leven alsof het gewoon zijn gangetje gaat. En wanneer ik ze over mijn situatie vertel, zie je ze denken: “Damn, het kan dus altijd nog slechter.” Alsof ik een wandelende Oxfam Novib-reclame ben, met een zielig kindje in beeld, waar je niet van weg kunt zappen. En op dat moment vraag ik mezelf ook wel af waar die veelbelovende tiener van 14 is gebleven.

Er was te veel om te zeggen tegen elkaar, maar ik had slechts vijf minuutjes. Dus we vervolgden beiden onze eigen weg, in tegenovergestelde richting van elkaar. “We spreken elkaar nog weer een keer hè!” zei ze me nog. En ik vroeg me af of het deze keer waar zou zijn.

Far away in the sunshine are my highest aspirations. I may not reach them, but I can look up and see their beauty, believe in them, and try to follow where they lead.

- Louisa May Alcott (auteur Little Women (1868))

Cupcakebakkers zoals ik zijn misschien wel net zo veel tijd kwijt met het shoppen van spulletjes als met het bakken van de cupcakes zelf. Met een vlug bezoekje aan de supermarkt heb je alle ingrediënten in huis, maar dan heb je een cupcakepan en papieren cups nodig van HEMA, kleurstoffen en spuitzakken bij Jamin, receptenboek bij de boekhandel, etc etc. Je bent niet in één keer klaar (tenzij je alles bij een webshop bestelt natuurlijk). Wel is het leuk dat HEMA en Xenos steeds completer worden in hun aanbod voor cupcake materialen. Vorige week heb ik, gewapend met wat kortingsstickers, mijn voorraad aangevuld met o.a. nieuwe bakspulletjes.

De komende tien jaar kan ik nog vooruit met mijn papieren cups, en toch heb ik twee nieuwe dessins in huis gehaald. Ik vond de roze en de lila/paarse kleur gewoon erg mooi. En ach, ze bederven niet. Deze kostten €1,50 per pakje van 100 stuks.

Niet voor cupcakes bedoeld, maar wat is een huishouden zonder cakevormen?! Juistem, die had ik nog niet. Naast een taartvorm en een cupcakepan is een cakeblik wel een must-have in je keukenkastje. Ik heb er twee gekocht voor €2,99 per stuk.

De bus met gekleurde suiker kon ik niet laten staan. Als je een cupcake hebt versierd met botercrème en gekleurde suiker, zien deze suikerkorrels er een beetje uit als kleine glimmers. Errug chic. Hierin zitten de kleuren wit, oranje, blauw en roze (wat een combinatie ). Ook deze kostte €2,99.

Schoko-Tröpfen. Oftewel chocolade druppels! Hier heb ik direct twee pakjes van meegenomen. Hiermee kun je namelijk chocolate chip cookies, of chocolate chip muffins van maken. Veel makkelijker dan zelf een blok chocolade in kleine stukjes breken, heb ik gemerkt, zoals die keer dat ik bijna de keuken afbrak voor een paar chocolate chips.

En krokante hazelnoot strooisel. Ik weet nog niet precies waar ik het voor ga gebruiken, maar dat komt vanzelf wel tijdens het bakken. Bovendien is mijn moeder dol op dit spul. Als ik er niets mee weet te bedenken, kan ik het altijd nog aan haar geven. Deze pakjes kostten ongeveer €1,50 of €1,99.

Ik weet niet hoe lang deze spullen in het assortiment van Xenos blijven zitten. De artikelen van Ruf (gekleurde suiker, choco druppels en hazelnoot strooisel) zijn mogelijk restpartijen, de cakevorm en papieren cups zijn van Xenos zelf. Ik had graag nog meer spullen gekocht, maar Quinten heeft me tegen gehouden om het hele schap leeg te roven. Misschien maar goed ook.

Vraag voor de cupcakebakkers hier: waar halen jullie je cupcakespullen vandaan?

1.You must post these rules. (Done!)
2. Each person must post 11 things about themselves on their blog. (Hmmkay.)
3. Answer the questions the tagger set for you in their post, and create 11 questions for the people you tag to answer. (Uiteraard aangepast.)
4. You have to choose 11 people to tag and link them on the post. (Oh. Moet dat echt?)
5. Go to their page and tell them you have linked him or her.
6. No tag backs. (Flauw.)
7. No stuff in the tagging section about ‘you are tagged if you are reading this.” You legitimately have to tag 11 people. (Dubbel flauw.)

Welke vijf dingen neem je (bijna) overal mee naartoe? (Lisa)
Mijn tas, portemonnee (met pinpas, geld, identiteitsbewijs etc.), mobiele telefoon, haarelastiekjes en papieren zakdoekjes. Allemaal onmisbaar!

Wat is je droom baan? (Sophie)
Heel vroeger wilde ik schrijfster worden, die droom is een beetje verwaterd maar komt nu langzaam weer terug. Ik zou heel graag boeken en columns willen schrijven voor de kost!

Wat is je ultieme droom voor de toekomst? (Petra)
Lang, gezond en gelukkig leven, ook al klinkt dat nog zo suf.

via weheartit.com

Welk klusje vind je stiekem heel leuk om te doen? (Lisa)
Voor veel mensen valt koken onder een huishoudelijk klusje, maar negen van de tien keer is dat mijn hoogtepunt van de dag. I love it!

Zou je ooit plastische chirurgie overwegen?(Sophie)
Op dit moment niet, maar tegen de tijd ik over mijn boobies struikel (en daar heb ik helaas de cupmaat voor) of ik hangende oogleden ter grootte van zonweringen krijg, wil ik dat best nog eens overwegen.

Wat is je favoriete kledingstuk? (Petra)
Mijn katoenen cardigan! Ik heb er twee, en ik draag ze allebei heel graag.

Waar heb je vannacht over gedroomd? (Sophie)
Zombies. Verschillende misdaden. En broccoli.

Wat is het mooiste boek dat je ooit gelezen hebt? (Lisa)

Lastig! Het meest fascinerende vond ik misschien wel ‘De as van mijn moeder’ door Frank McCourt, een memoire over zijn armoedige jeugd in het Ierland van de jaren ’30 en ’40 van de vorige eeuw.

Wat is je favoriete tijdschrift? (Sophie)
Durf ik te zeggen dat ik geen tijdschrift lees? Oh, te laat. Ik lees dus geen tijdschriften. En waarom zou ik, als er zo veel leukere blogs online staan die ik gratis kan lezen?

Wat is een eigenschap die je wel zou willen hebben? (Petra)
Ik zou de rust en het geduld van mijn vader willen hebben. Ik kan behoorlijk in paniek raken als ik ergens de controle over verlies, terwijl mijn vader altijd de rust zelve blijft. Hij verliest nooit uit het oog wat ècht belangrijk is in het leven . . . en dat zou ik ook graag willen kunnen.

Welke opleiding zou je willen doen als niks je in de weg stond? (Petra)
Als niets me in de weg zou staan, zou ik de opleiding Journalistiek, en Communicatie, en Nederlands, en brood en banket, en Food Design, en grafische vormgeving, en accountancy volgen. Maar er zitten maar 24 uur in een dag en 80 jaar in een mensenleven, dus dat gaat ‘m niet worden. Jammer hè?

Wat is je favoriete cosmetica merk? (Sophie)
I Catrice! Ik ben verliefd op dat merk, al koop ik het niet meer omdat het merk niet op de dierproefvrije-lijst van PETA of proefdiervrij.nl staat. Boo-hoo-hoo! Qua proefdiervrije merken vind ik GOSH dan erg leuk.

Wat is je favoriete theesmaak? (Lisa)
Rooibos original van Pickwick, met een klein schepje suiker erin. Ik drink hier elke dag wel een grote kop van.

Doe je nu wat je vroeger wilde doen? (Petra)
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit huisvrouw had willen zijn, haha. Maar ik kan nu elke dag lekker kokkerellen en schrijven, en daar droomde ik een jaar geleden wel een beetje van. Dat telt ook, vind ik.

Wat verzamel je? (Lisa)
Geld, om het vervolgens weer uit te geven. Quinten noemt mijn make-up stash ook een ‘verzameling’, dat klinkt onschuldiger dan een verslaving. En ik verzamel ook graag cupcake papiertjes, decoratie en tools.

Ik weet dat ik eigenlijk elf mensen moet taggen, maar je ziet wat er bij mij gebeurde: al gauw is iedereen getagged door meerdere personen. Hier doe ik dus even niet aan mee, maar voel je vrij om van iemand anders de tag over te nemen, al is dat niet de bedoeling.

Even een kleine heads up over een serie die jullie gezien MOETEN hebben. Van alle series die ik de afgelopen jaren heb geprobeerd is Sherlock één van de weinigen waarbij ik reikhalzend uitkeek naar een nieuwe aflevering, en het nieuwe seizoen. Het eerste seizoen stamt uit 2010 en een paar weken terug werd het tweede seizoen uitgezonden op de BBC. En gelukkig; het tweede seizoen is net zo briljant als het eerste!

Sherlock is, naar mijn mening, zeker de moeite waard om te downloaden en met een bak popcorn te kijken. De serie is een moderne versie van de boeken van Sir Arthur Conan Doyle, en is gecreëerd door o.a. Steven Moffat en Mark Gatiss (zij werkten beiden ook aan Dr. Who). Zo heeft deze detective een mobiele telefoon, internet en in plaats van een pijp heeft hij een nicotinepleister, iets wat ten tijde van de originele Sherlock-boeken nog niet was uitgevonden. De karakters zijn sterk en interessant en voor zijn bijrol als Dr. Watson ontving acteur Martin Freeman zelfs een BAFTA-award. Het verhaal is scherp en super spannend. Sherlock lost de misdaden op zijn eigen manier op, doet dit meestal met een chagrijnig gezicht, maar ziet ook details die andere mensen niet opvallen. En zo zit je vaak zelf te gissen wat er aan de hand is, totdat de detective de kleine aanwijzingen eruit vist.

De afleveringen kun je bewaren voor een vrije avond of een regenachtige dag. De afleveringen duren elk namelijk 90 minuten! Ze geven dan ook wel het gevoel van een film, maar ik raad je zeker aan om de serie vanaf de eerste aflevering te kijken, anders begrijp je het tweede seizoen niet. En dan maar een jaar wachten op het laatste seizoen . . .

Net zo’n leven leiden als mijn leeftijdsgenoten, dat was eigenlijk mijn grote droom. Voor de een klinkt het misschien heel suf, maar ik wil niets liever. Op mijn achttiende gaan studeren, een bijbaantje hebben, op kamers gaan in een grote stad, leuke reizen maken en na de studie een leuke baan vinden. Ondertussen was ik er al achter dat ik met mijn beperking niet ‘normaal’ een opleiding kon volgen of een baantje zou nemen. In het regulier middelbaar onderwijs en het VAVO heb ik er 7,5 ( ) jaar op zitten in een poging mijn MAVO-diploma te halen.

Zondagavond was ik het helemaal zat. Ik was moe, had problemen met mijn concentratie en was de hele situatie spuugzat. De avond voordat ik een tentamen moest gaan maken hakte ik de knoop door: ik stop met school.

Er zitten meerdere redenen achter deze beslissing, die ik eigenlijk al veel eerder had willen nemen. Quinten luisterde mijn gebrabbel aan en stond in ieder geval achter me. Uiteindelijk was de beslissing niet eens meer zo zwaar. Het voelt als een opluchting dat ik niet langer hoef te stressen en ploeteren voor mijn certificaten.

Toen ik het mijn moeder vertelde reageerde ze verrassend rustig. En ook mijn vader reageerde totaal niet verrast. Beiden stelden ze geen vragen over het hoe en waarom. Misschien was dat wel een extra bevestiging: mijn ouders hebben mij op de bank in slaap zien vallen na een schooldag. Ze weten dat ik een serieuze leerlinge ben geweest, en weten hoe ik altijd heb geworsteld met school. Van andere mensen die het nieuws te horen kregen kreeg ik minder positieve reacties, hoe kon ik dit nu doen en had ik niet gewoon een schop onder mijn kont nodig? Dit commentaar, waaronder ik vroeger ineengekrompen zou zijn van schaamte, deed me ineens niets meer. Ik had mijn keuze gemaakt en liet me nu niet meer overhalen.

En nu? Ik durf weer te dromen. Ik droom van een bijbaantje, en een leuke cursus die ik thuis kan volgen, meer lichaamsbeweging krijgen, vriendschappen nieuw leven inblazen. Naar mijn gevoel heb ik zó veel gemist in mijn worsteling om ‘gewoon’ naar school te gaan. Ik wil het allemaal weer terug krijgen.

Ik voelde me die zondagavond, ondanks mijn vermoeidheid, zo sterk dat ik 180° draaide. Ik weet niet eens welk pad ik nu heb genomen. Ik heb de tijd nog niet gehad om erover na te denken. Het gaat vast iets heel tofs worden.

Je hebt budget en je hebt budget. Goedkoop en goedkoop. Gek genoeg kan de ene super-low-budget dagcrème mijn huidje wel voldoende verzorgen, en dan heb je er ook voldoende producten tussen zitten die evenveel kosten maar drie keer niks doen voor mijn gezichtshuid. Ondanks dat iedere gezichtshuid weer anders is en andere producten nodig heeft, zijn reviews altijd nuttig. Dus deel vooral je mening wanneer je een ander resultaat hebt gekregen met onderstaande dagcrèmes. Vandaag bespreek ik in één artikel twee crèmes die ik een tijdje geleden gekocht en getest heb.

Essence My Skin mattifying cream: Ik kon mijn huid bijna horen slurpen wanneer ik de dagcrème aanbracht. En dan schreeuwde hij alsnog om meer. Met een gemengde huid (droge wangen, vette vochtarme T-zone) dacht ik deze dagcrème wel te kunnen gebruiken, niets bleek minder waar. Vooral op mijn voorhoofd was te merken dat de crème niet zo goed verzorgde, en vooral de huid verder uitdroogde. Ik kreeg dubbel zo veel schilfertjes en ben dan ook vrij snel gestopt met het gebruik hiervan. Zonde! Het was namelijk wel een lekker smeerseltje, lekker glad en rook licht zoet.
Prijs: €1,99 bij Kruidvat

Odina visage: De crème is vettig en wat sterker geparfumeerd. Zelf vind ik vettige crèmes geen probleem, ik heb juist een goedkope vette crème die ik heel prettig vind werken. Maar deze dagcrème deed dan weer het tegenovergestelde van de Essence My Skin-crème: het trok absoluut niet in mijn huid en er bleef een vies laagje op mijn gezicht liggen. Bah! Dit voelt zeker niet als een hydraterende crème. Daarnaast werd mijn huid er extra vet en vlekkerig van. Dus ook deze heb ik na een paar weken maar aan de kant gelegd.
Prijs: €1,79 bij Action

Twee dagcrèmes waarover ik niet tevreden ben; beiden onder de prijs van twee euro. Overigens heb ik van beide crèmes geen last gekregen van pukkeltjes. Met mijn dagelijkse reinigingsritueel heb ik sowieso weinig last van puistjes. Maar omdat de Essence dagcrème niet lijkt te voeden en eigenlijk een beetje uitdroogt, en de Odina dagcrème een vies laagje op mijn huid achterlaat, zou ik beiden niet aanraden als budget dagcrème.

Op zondag 15 januari was ik uitgenodigd in de kapsalon van John Beerens voor een bloggersdag. John Beerens is bekend van het RTL5-programma John Beerens’ Salon Takeover waarin hij noodlijdende kapsalons in Nederland er weer bovenop probeert te helpen. Zelf heeft hij een kapsalon in Tilburg waar een presentatie gehouden werd over de salon, John Beerens zelf en zijn startende webshop.
Ik kwam op tijd aan op station Tilburg Centraal, maar raakte vervolgens de weg kwijt (ik had een erg crappy routebeschrijving meegenomen) en kwam een uur te laat aan. Dan heb ik het vooroordeel dat vrouwen geen kaart kunnen lezen ook maar direct bevestigd. Eenmaal aangekomen waren de andere bloggers al bezig met het interviewen van John Beerens. Ik kon achteraan sluiten en nog net de laatste vragen meepikken.

Polsbandje!

Na het interviewen van de kale kapper vertrok hij met een groepje bloggers naar het magazijn en kon de rest door de salon lopen. Er liepen meerdere medewerksters rond die antwoorden hadden op al onze vragen en deskundig te werk gingen met haar en make-up.

In de salon was een visagiste aanwezig en een groot schap met PUPA make-up. Zou het niet geweldig zijn om zo’n ding in thuis te hebben staan? Ik heb zelf niet bij haar op de stoel gezeten, maar ik heb het idee dat de visagiste echt de tijd voor je nam en redelijk wat uitleg gaf over de make-up.

Een andere medewerkster was bezig met haarextensions. Dit is één haarstukje dat je gemakkelijk in je eigen haar kunt verwerken om zo meer volume of lengte te creëren. Ze kunnen ook nog gekleurd worden zodat ze je eigen haarkleur matchen.

Achterin de salon staan vier wastafels, een beetje afgescheiden van de rest, met een groot televisiescherm waar je tijdens het wassen naar kunt kijken.

Voor de bloggers lagen enkele apparaten klaar om te testen; fohns, borstels, verschillende merken en soorten stylingproducten, krul- en stijltangen en andere producten.

Voorin de salon werden (als ik het mij goed herinner) Shellac behandelingen gegeven. Dit is een soort nagellak die je eens in de paar weken laat aanbrengen door een nagelspecialiste waarna deze dan twee weken chip-loos blijft zitten.

En als we het dan toch hebben over ‘dit zou ik graag in mijn eigen huis willen hebben staan’, kijk eens naar deze schappen met haar producten. Dit zijn de producten die de salon aan haar klanten verkoopt. De bovenste plank wordt in beslag genomen door Biosilk. Daaronder vind je Farouk Royal Treatment, Sunglitz, CHI en CHI Organics.

John Beerens legde ons ook uit dat hij juist het topsegment. Merken als L’Oreal horen, wat hem betreft, thuis in jouw badkamer maar niet in een salon. Zijn salon en de webshop draaien juist om die luxe en kwaliteit die je van een salon zou verwachten. Dus ja, de producten zijn behoorlijk aan de prijs, maar het zijn allemaal merken waar John Beerens als kapper zijnde achter staat.

Waar John Beerens graag mee werkt: de productlijn van J Beverly Hills. Het is een uitgebreide productlijn met shampoo, conditioner en stylingproducten voor vrijwel alle haartypen. De verpakkingen zijn strak en sober en ook de geur is vrij neutraal. Uiteindelijk heb ik hier ook iets van gekocht om thuis uit te proberen.

Mr Beerens himself in het magazijn van zijn webshop. Deze bevindt zich boven de salon. Het is een klein maar opgeruimd hok van waaruit alle pakjes van JohnBeerens.com verwerkt en verstuurd. En zien jullie die schappen met al die verschillende producten? I’m in love . . .

De hele dag mochten we John Beerens vragen blijven stellen. Of het nu over hemzelf, over de salon, de webshop, zijn ambities; op alles kreeg je een volledig en uitgebreid antwoord. Wat iedere aanwezige blogger die dag opviel, was dat John ontzettend gepassioneerd is over zijn werk en ambitie heeft. Met de bekendheid die hij nu geniet zou hij gemakkelijk een top-locatie in een grote stad kunnen openen en alleen de rich and famous nog een knipbeurt bieden. In plaats daarvan houdt hij zijn eigen salon in een buitenwijk van Tilburg waar hij is opgegroeid en onderwijs heeft gevolgd. Hij laat zich niet meeslepen door allerlei makkelijke commerciële trucs (zoals betaald reclame maken voor Drogisterijmerk X) om zijn bankrekening te spekken, ook al zou hij dat zó kunnen doen. Liever gebruikt hij zijn imago om goede kwaliteit haarverzorging te promoten.

Naderhand kregen alle bloggers een goodiebag mee met samples en promotiemateriaal. Hierboven: shampoo en conditioner van J Beverly Hills, Skin Perfecting Primer van Dr. Murad, een conditioner van Sebastian, handcrème van Matis, huidverzorging van Skeyndor en een ‘dietary supplement’ welke vermoedelijk visolie bevat.

Nog een testertje Infra shampoo en een verstuiver met glitters erin van PUPA. Als laatste besloot ik nog een flesje Shine Drops van J Beverly Hills te kopen. Dit is een finishing serum, een fijn middeltje met siliconen dat je haar een beetje glans geeft en mooi glad maakt (wat ik regelmatig nodig heb ). Het geeft verder geen verzorging of styling. Voor €24,95 is het een prijzig flesje, maar je hebt per keer maar echt een piepklein beetje nodig dus ik verwacht er nog maanden mee te kunnen doen.

Alle producten waarvan ik samples heb gekregen zijn ook te bestellen via de webshop op JohnBeerens.com. Het assortiment bestaat uit luxe merken haar- en huidverzorging en make-up en enkele gevestigde namen.

Ik heb een super gezellige dag gehad in Tilburg! Hoewel ik een beetje sceptisch was over deze bloggersdag kwam ik positief verrast terug. En het zette me ook aan het denken, wat Marijke erg mooi verwoorde op haar blog. Waarom geven mensen als ik zo weinig mogelijk geld uit aan haarverzorging uit, in de hoop dat het zo goed mogelijk uitpakt? Duur is niet direct beter, maar ik zou er wel meer op mogen letten welke ingrediënten mijn haar te verduren krijgt, en nog belangrijker, wat het eigenlijk nodig heeft. Misschien een nieuw voornemen voor dit jaar?

Na het bezoek van de huisarts werd duidelijk dat ze deze week niet meer terug zal kunnen naar haar werk. Ik had jullie graag willen vertellen over de John Beerens bloggersdag die ik afgelopen zondag bezocht, maar ik kwam er niet aan toe om deze af te maken. Op dit moment ben ik de enige die de tijd heeft om voor mijn moeder te zorgen, dus daar ben ik nog een paar dagen mee bezig. Het schrijven van nieuwe blogposts zal er waarschijnlijk even bij in schieten. Ik hoop op jullie begrip voor de situatie.