• Bij gebrek aan tijd vandaag een simpele blogpost. Een soort wist-je-dat, omdat ik wel veel te vertellen heb maar niet de tijd en energie om het in een goedlopend verhaal te zetten met bijpassende foto’s. Dan maar op deze manier.

(more…)

Ik ben nu ongeveer anderhalve week weer bezig met mijn vakantiewerk. Ik had aangegeven om ongeveer 18 uur in de week te willen werken, de koopavond en zaterdag en dan nog twee ochtenden/middagen doordeweeks erbij. Goed, dat is een beetje uitgelopen. Voor ik het wist zei ik weer overal ‘ja’ op en stonden voor week 31 en 32 veel meer uren op mijn werkrooster. Dat heb ik helemaal aan mezelf te danken hoor. Bovendien staan er ik ook maar drie weken ingeroosterd op het schema, iets waar ik gezien de hoge werkeloosheid blij mee mag zijn, maar waarin ik ook al mijn centjes voor het komende jaar mag verdienen. Reken maar uit; het minimumloon voor jongeren maal weinig uur werken . . . ik zal wel aan de bak moeten. Ik neem het drukke werkrooster dus maar voor lief; over iets meer dan anderhalve week ben ik daar ook weer vanaf.

Wel merk ik dat het me zwaar valt. Gezien mijn gezondheid en omdat ik vaak van ‘s middags tot sluitingstijd moet werken kom ik vaak pas met etenstijd thuis. Ik ben dan moe, en voor ik het weet is het acht uur en ben ik met een plamuurmes nog niet van de bank te krijgen. >_< Het enige wat ik op dat moment nog doe is lekker zitten met een drankje en een snackje, ik kijk televisie totdat het acceptabel is dat ik naar bed kan en dat was mijn dag. Meer wil en kan ik dan niet. Ik moet zeggen dat van 13u tot 18u werken ook niet de meest ideale tijden zijn, maar ik snap de mensen die hun huishouden wat laten slonzen en meerdere keren per week kant-en-klare maaltijden eten. Ik zou lang niet zo graag de keuken in gaan als ik zojuist na ruim negen uur uit de winkel kwam waggelen. Het heeft me ook doen beseffen dat ik voor een volgende werkplek absoluut niet meer achter de kassa terecht wil komen. Vakken vullen, retouren terughangen, de opmaak van een schap doen, maar alleen de kassa vind ik een vervelende plaats om te zitten. Respect voor degenen die toch maar weer elke dag van negen tot zes werken om hun brood te verdienen!
Wat ik het meeste mis, is het kunnen koken en bakken zonder met het werkrooster rekening te houden. Mijn eigen prettige kleding dragen en flashy make-up en nagellak opdoen wanneer ìk dat wil. Niet half in slaap vallen terwijl ik nog een blogpost voor de volgende dag in elkaar probeer te zetten. Maar het zal het waard zijn als ik na deze maand een fijn salarisstrookje krijg. Dan kan ik hopelijk ook iets krijgen waar ik met meer plezier mijn geld kan verdienen. Nog maar anderhalve week!