Bezoekers: Zo Lyds, na zeker een week radiostilte heb je ons vast een hoop te vertellen!
Ik: Euh . . .

Nog nog acht dagen voor ik achttien ben en me officieel volwassen mag noemen, en ik ben op zoek naar mezelf. Ik griezel er een beetje van. Jezelf zoeken doet me namelijk denken aan de ouwe knarren van New Age, mannen met kalende hoofden en bierbuiken in hun midlifecrisis en mensen die hun meditatie en energievelden veel te serieus nemen. Met geen van drieën wil ik graag geassocieerd worden, omdat ik voel dat het niet is wie ik ben. (En ik was ook niet van plan een ouwe lul met bierbuik te worden.) Maar wie ben ik dan wel?

In mijn dromen heb ik een eigen zaak, een mengeling tussen patisserie en grand café, een knusse plek waar klanten kunnen zitten en genieten van echt lekker eten. Of ik ben schrijfster en verdien mijn geld met het vullen van een magazine met alles wat het leven mooi maakt. In het echt heb ik vannacht na een vermoeiend avondje bij de familie elf uur lang als een blok geslapen. Van een stukje door de kou fietsen kan ik helemaal instorten. Ergens hier tussenin moet ‘ik’ liggen, de persoon die accepteert dat het niet vanzelf gaat en toch een heel tof leven heeft. Ik zoek haar, ik doe echt hard mijn best, maar het heeft gewoon tijd nodig denk ik.

En ik ben niet alleen! Ik heb mijn superheld Curryman (aka Q-man) om me de weg te wijzen. Afgelopen weekend hebben we een kleine challenge opgesteld voor mij, niet om ‘de ware ik’ te vinden maar om gewoon iets te hebben om naartoe te werken. Wie weet wat er onderweg gebeurt. Ook schrijf ik weer in een dagboek, toen ik na drie weken nog geen woord van mijn memoires op papier stond. Het gevoel in mijn hersenen komt langzaam weer terug, ik denk weer aan schrijven.
Het gaat niet snel, alles hoeft ook niet ineens weer terug te zijn, maar ik ben in ieder geval op weg. I’m working on it.

Geen gerelateerde berichten.